BLOWIN’ IN THE WIND…
Jaar van lancering: 2011
Laatst aangepast: 24/03/11
Neus: Silvana Casoli (foto onder)
Heel erg: toen ik een jaar of tien geleden kennismaakte met Il Profvmo was ik niet bepaald onder de indruk. Presentatie vond ik erg pover, dus associeerde ik het niet met niche. Toen maar een keer aan de geuren geroken. Ik was om. Met dank Patchouli Noir en Ambre d’Or. Niet revolutionair, maar binnen hun ‘familie’ leden waarmee je trots thuis kunt komen. Het werd opgericht door Silvana Casoli – wanneer is mij onbekend. Ze ziet haar huis ‘niet als merk maar als een project, een idee om aan de hedendaagse olfactorische behoeftes te voldoen’ – whatever that may mean.
Inmiddels is ze 38 geuren verder, onderverdeeld in classic, soliflore, multiflore, home en de zogenaamde osmo-lijn. Daar vallen ook haar net gelanceerde Ginger en Cannabis onder. Deze twee geven goed aan dat Casoli zowel de trend volgt (met Ginger dus) als de trend voor is.
Met Cannabis dus. Volgens Silvana Casoli ruiken osmo-parfums anders. Zit zo volgens het persbericht: osmose is een natuurkundig proces, waarbij via de huid (membraan) opname en afgifte van de geur zich gedurende 24 uur op een unieke en individuele wijze ontwikkelt door op de zuurgraad in te werken. De geursterkte wordt benadrukt door de warmte van de huid en de osmotische vermenging met de opperhuid. Het resultaat: subtiel en verfijnd; een zeer persoonlijke beleving.
Tja, ik weet het niet. Of laat ik het zo zeggen: dit is volgens mij de ‘klassieke’ manier waarop een geur tot ontwikkeling komt in aanraking met huid. En de geur reageert vanzelfsprekend op de zuurgraad en de warmte van iedere individuele drager. Het kan niet anders al zou ‘hij’ het willen. Casoli is voor zover bekend de eerste die cannabis – ook bekend als wiet – tot hoofdsmaakmaker in een geur bevordert. Tom Ford heeft het slechts als accent opgevoerd in een van zijn Private Blend-parfums. Het was voor haar de grootste uitdaging tot nu toe om de essentie van één hoofdingrediënt te behouden.
Casoli: ‘De mysterieuze charme van cannabis, door de één gedefinieerd als hemels, door de ander als duivels, is goed bewaard gebleven’. Gezien het unieke karakter van de geur durfde Silvana het aan om ‘de echte naam’ te gebruiken, wetende dat dit soms gewaagde associaties en reacties kan oproepen.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Ik heb wel eens een stickie gerookt, en ik moet zeggen: beviel me niet. Wel het ‘geestelijke’ effect, niet de geur. Van wiet (in verbrande staat dan) word ik onpasselijk. In gedroogde vorm is het een beetje houtig en groenig. Maar naar de verbrande en de gerookte vorm is Casoli niet op zoek, dus een echt mogelijk ‘stoned’ effect heeft haar Cannabis niet. Zij opteert voor de bloemen (80 procent) en bladeren (20 procent).
En ze combineert dit met een zachte ambernuance. Met andere woorden de geur van ‘verse’ wiet. Een merkwaardige en nieuwe sensatie dat wel. Beetje vreemd mentholachtig, beetje vreemd muntachtig – etherisch. Blowin’ in the wind… En ik neem ook een vanille-achtige nuance waar.
Ruiken cannabisbloemen dan zo zacht en zo zoet? Lijkt wel op zoete jasmijn ondergedompeld in mondwater (menthol). Hoe langer op de huid, hoe ‘droger’ en houtiger de geur wordt. Maar misschien is dat bij jou wel anders, want ‘afhankelijk van degene die het draagt, zal Cannabis zich eigenzinnig, zacht, elegant, verleidelijk, intrigerend of betoverend ontwikkelen. Geen andere plant spreekt zo tot de verbeelding en brengt je verbeelding zo op hol’. Dat laatste durf ik te betwijfelen. Welke plant was het ook al weer, verwerkt in een drankje, dat Vincent van Gogh tot waanzin dreef…
RUIK & VERGELIJK
… was dat niet de alsem? Ofwel absint, ofwel de groene fee?
By Kilian A Taste of Heaven (2007)
Nasamotto Absinth (2007)
GEURENGOEROE 