‘DIORDUVELTJE’

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 21/06/13

Neus: François Demachy

Model: Daphné Groeneveld

Visualisatie: Tim Walker

Dior en Saint Tropez. Ik heb het altijd een vreemde match gevonden. Ook het beeld van de vrouw dat hierbij wordt geschetst: een moderne Lolita met Brigit Bardot-allure tijdens haar hoogtijdagen. Ofwel, de dochter van de moeder die haute couture koopt aan de Avenue Montaigne in Parijs. Zoiets. Addict is dus Dior, Addict is dus Saint Tropez.

Daphné Groeneveld incarneert een hittepetitje op het strand. ‘Lekker gek’, brutaal, een duveltje uit een doosje die een Saint Tropez oproept dat al heel lang niet meer is – zie je heel goed in de nieuwe promotieclips van Addict – en volgens mij ophield te bestaan begin jaren zeventig van de vorige eeuw toen het dorpje nog bekender werd door Louis de Funès met zijn (nog steeds) hilarische Gendarmes-films.

Dior keert met Addict dus ook terug naar die hoogtijdagen: ‘Saint Tropez en het strand der zaligheden’ – zo omschreef Roger Vadim het. ‘Rode stoelen op het terras van café Sénéquier, het strand van La Madrague en de zon die haar licht schijnt op pittoreske steegjes. De ontspannen elegantie van Saint Tropez is tijdloos. Met haar warrige blonde haar lijkt de hoofdrolspeelster van Addict weggelopen uit een van de onvergetelijke scènes van Et Dieu… créa la femme’. De film uit 1956 van inderdaad Roger Vadim die van Bardot wereldwijd een nieuw sekssymbool maakte.

Daphné Groeneveld incarneert haar. Dior ziet haar ‘als een mooie verschijning met katachtige tred, kritische blik (!) en pruilmond die in het voorbijgaan een spoor van zorgeloosheid en blijmoedige verleiding achterlaat. Ze spat van het scherm af en werpt de ketens van conventies en restricties speels van zich af. Ze speelt zoals ze leeft en leeft zoals ze is. Ze betovert je om je net zo snel weer te vergeten. Het ene moment daagt ze je uit, het volgende moment negeert ze je volkomen. Met Addict laat Dior de mythe van Saint Tropez voortleven: ongedwongen en onstuimig, opgewekt en ver weg van de sleur van alledag’. Gut, jeetje, tja.

En met Addict Eau Délice krijgt ze een nieuw verleidingswapen van Dior: ‘Een weelderige en frisse creatie. Een geur die als een duveltje uit een doosje komt en overloopt van sprankelende jeugdigheid, als een heerlijke cocktail van joie de vivre aan het zonovergoten strand van Saint Tropez’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wil je het meisjeshart nu in de parfumerie veroveren, dan zorg je ervoor dat de opening in het teken staat van rood fruit, de basis van witte musk. François Demachy doet beide. Wat het eerste betreft door een nadrukkelijk zoetzuur accent van veenbes – ‘om van te watertanden’.

Maar aldus Demachy: ‘Achter deze verfrissende spontaniteit gaat een subtiel gefacetteerde compositie schuil’. Dat voornamelijk tot ontplooiing komt in het hart: ‘daar ontluiken de jasmijn grandiflorum (India en Egypte) en de bijzondere, zeldzame ylang-ylang van Mayotte’. Laatste zorgt ervoor dat de jasmijn een sensuele, bloemige diepte krijgt die echter nooit te wordt. En dat komt door de witte musk in de basis van Addict Eau Délice. Die garandeert aldus Demachy ‘consistentie, bestendigheid en een katoenzachte finale’.

Terzijde: opvallend zijn de prijsverschillen: 20ml €51,11, 50ml € 75,10, 100ml € 106,40. Terzijde: dit is voor mij een van de meest gemakkelijke Diorgeuren tot nu toe. Geen haute couture, geen prêt-à-porter, maar confectie. Terzijde: hoe kun je ‘be iconic’ zijn? De slogan van deze geur. Dat word je toch pas ‘achteraf’, als men terugblikkende moet erkennen en vaststellen dat wat je hebt gedaan voor die tijd bijzonder en uitzonderlijk was.

RUIK & VERGELIJK

Veenbes (beter bekend als cranberry) is fris, is zuur, is bitter en geeft aan geuren een nieuwe frisheid die zeer wordt gewaardeerd (en volgens mij drinkt Daphné Groeneveld het ook in de clip). Met name in de opening, waarvan ook getuigen:

Annick Goutal Quel Amour! (2002)

Kenzo Eau de Fleur de Soie (2008)

Givenchy Ange ou Démon Le Secret (2009)

Yves Saint Laurent Parisienne (2009)

Givenchy Ange ou Démon Le Secret Elixir (2012)