TERUG VAN EVEN WEGGEWEEST: JIL SANDER

OUD (ALDEHYDEN) & HIP (UPCYCLE) VERENIGD

Ik vond een tijd lang dat geuren alleen gemaakt mogen, moeten worden door nog in leven zijnde couturiers, ontwerpers of wat voor een beroepsgroep dan ook (de echte parfumhuizen niet meegerekend). Uitzonderingen daargelaten: dode couturiers, dode ontwerpers of wat voor een beroepsgroep dan ook die klassiekers op hun naam hebben staan en waar nog steeds vraag naar is. 

Ach, wat was ik toch een coeur simple, ofwel een eenvoudige ziel. Deze jeugdige, ongefundeerde gedachte kwam naar boven borrelen bij het bericht dat Jil Sander met nieuwe geuren op de markt is gekomen. Ik dacht dat zij inmiddels parfumtechnisch ‘klinisch dood’ was verklaard. Wil zeggen: Jil Sander leeft nog, is met pensioen en heeft haar boel verkocht (aan de Prada-groep volgens mij).

Haar laatste licentiehouder wat geuren betreft was Coty (waarin Lancaster, haar eerste parfumproducent was opgegaan). En die heeft het merk nog even flink uitgemolken. Gemakzuchtigheid gepresenteerd als serieus minimalisme – het kenmerk van de ontwerpster. Moet gezegd: met af en toe eenvoud-esthetische flacons als resultaat, maar voornamelijk gevuld met oninteressante fast forward fragrances. 

En nu, voor mij, onverwacht een sextet. Natuurlijk helemaal in lijn met de huidige parfumcodes: fluïde, botanisch, het gebruik van het woord Series, upcycle en – terug van weg geweest – ‘ouderwetse’ aldehyden (denk Chanel N° 5). Wat doen de zes stuk voor stuk? Ik lees: ‘geurnoten van aldehyden snijden dwars door natuurlijke ingrediënten waardoor elke geur unieke vormen en volumes krijgt’ – de laatste vijf woorden zijn natuurlijk marketingblabla. Geldt ook voor: ‘Lichtflitsen schieten door de geuren heen, versterken de belangrijkste noten en de harmonieën van de hoofdingrediënten, waardoor elk natuurlijke grondstof de juiste exposure en nieuwe expressiemogelijkheden krijgt’.

Nu wordt het helemaal erg: ‘Echo’s van persoonlijke herinneringen, van plaatsen en voorwerpen die dierbaar zijn. Het alledaagse verheven tot een esthetische ervaring’. Waar kennen we dit van? Is de creative consultant van Replicas (Maison Margiela) gejobhopt naar Jil Sander? En van wie zijn deze herinneringen aan Leaf, Miel, Black Tea, Earth, Coffea en Smoke? Van Jil Sander, de creative consultant, zijn of haar buurvrouw, zijn of haar werkster of van een doelgroepsmaakpanel?

Ben ik alleen die het ziet? De ‘omdoos’ van de te simpel voor woorden flacons lijkt op een tepel- en/of speen (tenminste al glijdend over de foto’s op Sanders site). De composities zijn interessant, alleen weet ik niet wat ik me bij upcycled kaneel, iris, limoen en roos moet voorstellen. Klinkt in ieder geval erg ‘bij de tijd’. Ik heb ze niet geroken, maar moet qua eenvoud en puurheid denken aan de inmiddels van de markt gehaalde Parco Palladiano-reeks van Bottega Veneta – daar zaten echt, schrijf het niet vaak, juweeltjes tussen – vooral de geur gebaseerd op eikenboomschors: een bodemschat!

En dan de prijs. Ook erg ‘bij de tijd’. Er wordt nu veel geklaagd dat de prijzen van luxemerken nog steeds een stijgende lijn vertonen, en dat geuren voornamelijk worden aangeboden in 100ml. Jil gaat hierin mee: € 230,00. Er bestaat kans op een vervolg, want het sextet wordt gepresenteerd onder de naam Olfactory Series 1.