JUST BE A GENTLEMAN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 30/05/13

Neus: onbekend

Model: Simon Baker, Cameron Russel

Fotografie: Patrick Demarchalier

Regisseur: onbekend

Zie ik het verkeerd? Gezien de laatste mode-ontwikkelingen bij Givenchy – waardoor het couturehuis weer als maatgevend wordt gezien – had ik een meer uitgesproken concept verwacht. Meer in lijn dus met het nieuwe modemantra – gothic chic rules! – dat het huis onder Riccardo Tisci zich heeft eigen gemaakt. Ook bij de mannenmode. Maar het tegenovergestelde is het geval: de nieuwe Givenchygeur, voor de gentleman van het nieuwe millennium, staat bijna haaks op deze grensverleggende koers. Want het gepresenteerde beeld en de boodschap zijn very klassiek, zo niet very conservatief. Het lijkt wel of Parfums Givenchy nog niet dit nieuwe imago durft in te zetten: te heftig en te vreemd voor ‘de man in de straat’ waar natuurlijk op gemikt wordt.

Sterker, Gentleman Only speelt zich gewoon – en dat is wel weer grappig – af op straat. Het toont hoe een gentleman zich onderscheidt van de gewone man: altijd bereid ‘een vrouw in nood’ de helpende hand te bieden. Het regent, het stortregent, iedereen baant zich onder een paraplu een weg. Ook Simon Baker, maar zonder paraplu, kletsnat dus, die hij wel in zijn hand heeft, maar pas uitklapt – redder in nood – voor Cameron Russel. Givenchy ziet dit edele gebaar als ‘een tikkeltje tegendraads, maar met deze aangeboren elegantie is hij het mannelijke ideaal van de 21^ste eeuw’.

In breder perspectief ziet Givenchy de gentleman van de 21^ste eeuw als volgt: ‘Hoewel hij zijn waarden trouw blijft, past zijn natuurlijke, geraffineerde elegantie volledig in het tijdsbeeld’. Vreemd: die waarden worden niet omschreven. En: ‘Modern en niet terugdeinzend zijn persoonlijkheid op bescheiden, maar vrijgevochten te doen spreken’.

Kenners weten natuurlijk dat met Gentleman Only wordt gerefereerd aan Gentleman, de derde mannengeur van Hubert de Givenchy uit 1974 (daar heb ik geloof ik in de loop der jaren drie flacons van leeggespoten). Zowel in naam, zowel in flacon: is geïnspireerd op de heupfles van de Engelse gentleman én flacon van Gentleman).

Over deze geur meldt het persbericht nu ‘dat de couturier brak met de traditionele waarden van de mannenparfumerie waarin cologne- en lavendelgeuren domineren’. Want Gentleman is ‘baanbrekend door het aromatische houtakkoord in de kern’ en blijft ‘de referentie voor veel mannen die in de gewaagd-elegante geur een bevestiging van hun eigen persoonlijkheid vinden’. Wat dat laatste betreft: fine by me. Wat het eerste betreft: zie Ruik & Vergelijk.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik heb Gentleman Only nu al een paar dagen op mijn linkerpols zitten. Wil zeggen: heb de geur dagelijks een paar maal opgespoten om de ontwikkeling goed te volgen. Want het is een vreemde geur, in die zin dat het eindresultaat zo anders is dan het begin doet vermoeden. Ontplooit zich langzamer dan verwacht. Of beter gezegd: de drydown is meer geschakeerd dan je in eerste instantie ruikt. De opening: woef, wat een fris-kruidige explosie! Stel je voor: volzoete mandarijn besprenkeld met nootmuskaatschaafsel en roze peper.

Zeer prikkelend en tegelijkertijd ‘droog-kruidig’. Alleen het opgevoerde berkenblad ontgaat me een beetje. Dit gaat snel over een overheersend houtthema. In eerste instantie dacht ik: ‘Hout, what’s new?’

Want dat ruik je: hout! Maar dat blijkt opgebouwd uit drie thema’s: cederhout, patchoeli en vetiver. Die gaan met elkaar spelen, en het rare: ze blenden harmonieus waardoor je ze niet echt stuk voor stuk kunt ruiken… alhoewel voor mijn gevoel cederhout en patchoeli het uiteindelijk ‘winnen’.

En over dit krachtige houtakkoord blaast de neus een wierookwolk (foto) – uiteindelijk ook een soort hout, maar dan ‘verbrand’ – zonder dat het eindeffect verstikkend is. En: de basis houdt opmerkelijk lang aan, het lijkt wel een eau de parfum. Grappig: ik las op verschillende Amerikaanse parfumblogs dat Gentleman Only wordt geclassificeerd als een ‘office scent’.

Met andere woorden: kun je gewoon opdoen als je naar kantoor gaat. Een goede ontwikkeling denk ik dan; de Amerikanen raken aan meer gewend of zijn inmiddels ‘uitgeroken’ op al die mannengeuren die de indruk wekken dat de drager net onder de douche vandaan komt. Terzijde: ik kan me van Gentleman Only ook een ‘evening scent’-versie voorstellen: een kwestie van een pittige oud-injectie.

RUIK & VERGELIJK

Wat Givenchy nu beweert van Gentleman, klopt toch niet echt. Slechts een voorbeeld van een geur waarin cologne en lavendel niet domineert:

Lancôme – Maison Lancôme – Balafre (1967/2009)