TABAC ROYAL, TABAC TOTAL

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 05/10/12

Neus: Antonio Martino

Misschien heb je het inmiddels gemerkt: ben niet zo’n fan van flacons die ‘met opzet’ er heel erg duur uitzien en ‘duur kosten’ omdat ze gemaakt zijn van echt kristal en ingelegd met echte stenen. Met name als dit door een merk zo benadrukt wordt. Neem het huis dat zo graag vermeldt dat het het duurste parfum ter wereld in zijn collectie heeft: Clive Christian. Het geld en de bling-bling spat je tegemoet. Voor mij geldt: je doet het of doet het niet, en als je het dan echt moet doen, dan vind je het in ieder geval vanzelfsprekend (en/of een noodzaak).

Zoals Fontaine Impériale van Guerlain uit 2009. Slechts 35 exemplaren. Echt kristal, echt statig, echt indrukwekkend. In het persbericht wordt de prijs bijna als noodzakelijk kwaad vermeld: € 6000,00.

Hoewel goedkoper, kan het nieuwe huis Royal Crown er ook wat van wat bling-bling betreft en prijzen: 100 ml € 435.00. Opgericht door Antonio Martino. Tevens de neus. Ik lees op de introductie van zijn site dat hij ‘de erfgenaam is van de familie Visconti’. Dat kan dus niet: erfgenaam zijn van een familie. En lekker vaag: daar heb je diverse takken van in Italië. Zijn familie had dus als ‘beroep’ handschoenmaker-parfumeur die aan het begin van de twintigste eeuw een winkel in Parijs had. Adressen, foto’s en dergelijke krijg je niet te zien.

Dan volgt er een verhaal over hoe zorgvuldig de ingrediënten worden geselecteerd en geëxtraheerd (vanzelfsprekend lijkt me) om te eindigen met de constatering dat het klassieke parfum een voorbeeld is van menselijk vernuft waar veel ‘waarden’ aan vastzitten: ‘Het is een geliefd bezit, embleem van liefde én statussymbool gebaseerd op emotionele factoren’. Tja. En, waarom niet, zes geuren in één keer. Drie voor hem Tabac Royal, Musk Ubar, Rain. Drie voor haar: Poudre de Fleurs, Tenebra, Noor. Inmiddels uitgebreid met My Oud en Habanos. Wil je ze allemaal: ‘En dat is dan € 3480,00. Anders nog iets?’

Maar zijn de geuren het waard? Ik begin met Habanos. Rijk is het zeker en niet alleen wat uitstraling betreft. Dit parfum is een ode aan het oude pre-Fidel Castro Cuba. Toen de hoofdstad Havana een soort Parijs van het Caribische gebied was. Iedereen in Noord en Zuid Amerika met een beetje snobgevoel en nog meer geld, bezocht het op zijn minst een keer per jaar voor in ieder geval de casino’s.

Cuba stond/staat bekend om zijn sigaren en rum. De eerste (in de vorm van tabak) wordt vol overgave verwerkt in Habanos en door de toegevoegde andere noten krijgt het op het eind een drankachtig effect dat zweeft tussen cognac en rum. En het moet gezegd: de compositie klopt. Klassiek, maar met een twist. Vol, warm, sensueel, stroperig met ondertussen een stoere (tabak) en een zachte (roos) toets. En je ruikt van het begin tot het eind tenminste een statement, iets wat je van veel andere nieuwe nichehuizen niet vaak kunt zeggen.

Nog even over de naam: ‘habanos’ betekent letterlijk ‘(iets) van Havanna’ en wordt in de Spaanstalige landen gebruikt voor havannasigaren en sigaren in het algemeen. Daarnaast is het ook de naam van het Cubaanse staatsbedrijf dat de tabaksproductie reguleert en distribueert.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In de opening is het direct raak: achter een flits van limoen ruik je de eerste tabaksnoot. Die is nog bescheiden doordat die ondersteund wordt door galbanum. Het lijkt hierdoor of de tabaksbladeren net geplukt zijn; krijgt hierdoor een groene streling om vervolgens in het hart nog meer tabak te ruiken. Maar dan anders. Met een beschaafde uitwerking omdat het wordt gelinkt aan een zoete, maar sterk ruikende roos.

Bijzonder: je blijft zowel de galbanum als de roos waarnemen, ook als de tabak zich in de basis voor de derde keer manifesteert. Nu ondergedompeld in cederhouten vat gevuld met heel veel vanille en ambergris. Ongelooflijk krachtig. Raar maar verrassend: de tabak heeft ook een soort turfachtige en vochtige ondertoon.

En dat is een compliment. Maar er wordt geen oud opgegeven als ingrediënt. Alsof de tabak een tijdje in de aarde is gestopt. En tegelijkertijd is er het contrast van de tabak-vanille-link die voor mij een soort rum-effect heeft. Drie keer tabak in één geur. Heel mooi gedaan.

RUIK & VERGELIJK

Qua vage ontstaansgeschiedenis en verantwoording doet dit nieuwe huis me erg denken aan – dat is nou toevallig – Antonio Visconti. Sterker, ik vermoed dezelfde met trots gepresenteerde, maar historisch twijfelachtige familie-achtergrond. Ga ik een keer uitzoeken. Heb ik al twee geuren heb besproken. De eerste is trouwens ook erg tabak.

Antonio Visconti Tabarom (2005)

Antonio Visconti Bois de Gaiac (2005)