GEURENGOEROE

DOORSNEEROOS

Via een aantal omwegen zal ik uiteindelijk op La Rose de Rosine van Les Parfums de Rosine uitkomen. Zit zo: in een aantal recente modeshows – waaronder die van Dior Homme – komen kledingstukken voorbij die refereren aan de oriëntaalse, exuberant-exotische stijl van Paul Poiret (1879-1944). Le Magnifique (bijnaam in Frankrijk, King of Fashion bijnaam in Amerika) opende zijn couturehuis in 1903 en maakt direct naam met zijn op de kimono geïnspireerde jurken, variaties op de tulband en zijn in oosterse dimensies gedoopte couture en feesten.

De wereldberoemde danseres Isadore Duncan (die het klassieke ballet bevrijdde van zijn strenge wetten) was een van zijn ambassadrices. Krijg nou wat: zijn grootste rivalen waren Schiaparelli en Chanel. Poiret noemde de modern-minimalistisch benadering van de laatste – met haar petite robe noire – ‘misérable de luxe’. In 1925 werd hij failliet verklaard. 

Potjandorie! Jammer, heel erg jammer én dit had voorkomen kunnen worden, want zijn grootste ‘fout’ was dat hij zijn parfumlijn (anno 1911) naar zijn dochter Rosine vernoemde in plaats van naar zijn eigen naam, zoals alle couturiers – Chanel, Lanvin, Molynieux, Patou, Schiaparelli, Vionnet – dat toen deden (die hierdoor nog schatrijker werden – nog steeds is parfum de motor van de luxe-industrie). En dat is jammer, heel erg jammer, want Poirets parfums combineerden flair, fantasie, plezier, poëzie, snobisme, handwerk en vakmanschap die sedertdien eigenlijk niet meer is geëvenaard volgens mij (kom ik nog een keer op terug). 

Daarom is het eigenlijk dieptreurig dat Marie-Hélène Rogeon – ‘afkomstig uit een familie van parfumeurs; haar overgrootvader maakte colognes voor Napoléon Bonaparte’ (zoals te lezen in haar biografie) in 1991 de naam Parfums de Rosine opkocht en zich presenteert als Poirets ‘erfgenaam’. Volgens sommige parfumprofielen op internet is ze zelfs een kleindochter van hem. Terwijl niets, maar dan ook niets in haar presentatie daaraan refereert. Behalve het logo. Jammer. Dom. Vreselijk. 

Het legt maar weer eens bloot dat commercieel gewin het meestal wint van respect voor historische relevantie. En dat de beautypers het over het algemeen geen bal interesseert of een merk uit zijn nek lult. Vanaf 1991 lanceert Rogeon dus de ene na de andere geur. En elke keer als ik de standaardflacon van nu zie, denk ik: ‘Het had ook anders kunnen zijn’. 

Wat fijn, Marie-Hélène Rogeon is gek op roos: ‘Elk parfum is een interpretatie van de roos in haar oneindige nuances: teder, verleidelijk, poederig of fris, maar altijd met een vleug Franse elegantie gecombineerd met tijdloze schoonheid’. Blablabla. Elk parfum onthult een andere persoonlijkheid van de roos’. Blablabla. ‘De roos is symbool voor stijl en raffinement’. Blablabla

La Rose de Rosine (ik kreeg het als een van vijf proefjes bij aankoop van een geur) is de zoveelste doorsneevariatie op de roos: licht, bloemig, zoet en ‘vrolijk en veilig’ met een poederige nasleep. Kan ook zomaar de eerste van Rogeon zijn, gezien het lanceringsjaar 1991. Alleen afgaande op de hoeveelheid verwerkte rozen en andere bloemen zou je meer verwachten. Meer geknal, meer vuurwerk.

Rondom het hart van Turkse roos, Bulgaarse roos en meiroos – die geen roosexplosie veroorzaakt – zorgt het viooltje voor extra zoetigheid. De ylang-ylang (hier kruidig gemaakt door het Afrikaantje) versterkt samen met jasmijn de bloemennoot van het rozentrio.

De nasleep – tonkaboon, benzoïne en Perubalsem) neigt naar oosters en zorgt voor een poederige sfeer (versterkt door de iris). Maar alles blijft bescheiden, blijft zich afspelen langs lijnen van geleidelijk- en braafheid. Alsof de neus (François Robert) bang was los te gaan op het parfumorgel, of het niet mocht van marketing (grootste kans). 

Ik moet denken aan een vrouw (ik waag me niet aan een typering) die in Parijs op vakantie, graag een geur als herinnering wil meenemen, als belichaming van de Lichtstad als het clichébeeld van romantiek. Want deze vrouw weet inmiddels (uit beautybladen) dat Paris van Yves Saint Laurent en La vie est belle van Lancôme niet meer kunnen. Niche is nu het toverwoord in beautykringen. Ze moet alleen afvragen of dat etiket op La Rose de Rosine geplakt mag worden.