GEURENGOEROE

OLFACTORISCH WONDER N0 2

NAHEMA GUERLAIN

Waarschuwing: niet geïnteresseerd in een medisch relaas op privé-niveau? Scroll door naar Olfactorisch wonder no 2.

Olfactorisch wonder no 1: sinds een paar jaar hapert mijn neus. Te vaak verstopt. Ik ruik niets tot nauwelijks iets. Deze dysosmie komt in golven. Otrivin bracht vaak uitkomst (advies: niet te vaak gebruiken vanwege kans op ‘Otrivinitus’, ofwel eraan verslaafd raken terwijl de werking verloren gaat). Tot deze zomer. Gecombineerd met een eveneens bij vlagen voorbijkomende moeheid, dacht ik aan een milde vorm van long covid – door mij tot slow covid verbasterd. Onze Oekraïnse ‘major domus’ vergastte me op de ene na de alternatieve geneeswijze: voeten met mosterd insmeren, hete aardappelvocht inhaleren, een door midden gesneden ui onder je hoofdkussen. De biologische varkensteler in het dorp adviseerde de neus voor het slapen in te smeren met roomboter (haar dochter knikte instemmend). Niets hielp.

Het vreemde: ik miste geur eigenlijk niet zo. Misschien kwam dit op onderbewust niveau wel door mijn groeiende aversie tegen het doorgedraaide parfumcircus, het verlagen van de artistieke en kwalitative lat van de grootspelers. Ook niet uitnodigend tot een frisse blik: het aanstellerige zichzelf aanprijzende karakter van – nieuwe – nichemerken. 

Toch maar naar de dokter. Gaf me een spray. En verdomd: de reukzin kwam weer terug om… even snel weer te verdwijnen. Nog een keer naar dezelfde dokter, die ik tevens wou wijzen op een huidallergie. Een andere spray (met hogere concentratie ‘hulpmiddelen’ vergezeld van een crème (tegen de allergie). Plus bloedprik plus afspraak met kno-arts. 

Moet gezegd: door de sprays krijg ik weer lucht, beide luchtwegen zitten niet meer potdicht. Maar ruiken… ho maar. Wat blijkt uit de bloedtest: ik heb een allergie van a: hond (hoogst), b: pollen/hooi (gemiddeld) en c: huismijt (te verwaarlozen). Vandaar ook de allergie. Maar toch: de spray en crème (inmiddels vervangen door een tablet) beginnen te werken. Maar ruiken… ho maar. 

Op naar het ziekenhuis: de arts onderzoekt mijn neus met een spiegeltje en cameraatje en zegt droog alsof hij het elke dag meemaakt:  ‘Oh ik zie het al: poliepen. Ik geef je een kuur van twee weken,1 pilletje per dag, en zie je over een maand terug. Over een paar dagen kun je weer ruiken’. 

Zal me benieuwen. En verdomd: woensdag eerst vaag, donderdag duidelijker en sinds vrijdag ruik ik weer als vanouds…. de rijpe kweepeer in de tuin, de geur van herfst, aangebrande uien, de openhaard. En de (herfst)depressie is ook in lucht opgegaan. Nu check ik elke ochtend mijn olfactorische wedergeboorte met één geliefd, vertrouwd parfum: Nahéma. Ik dacht dat ik die al had besproken. Twee jaar geleden kreeg ik zelfs een ‘vintage’ parfum de toilette-versie ervan cadeau uit een erfenis: Nahéma van Guerlain. Nu de allergie nog definitief oplossen (wellicht  verantwoordelijk voor de voorholteonsteking) dan hoeven honden (inmiddels drie) de deur niet uit. 

Olfactorisch wonder no 2: Guerlains Nahéma dus. 

Ik ga naar de site van Guerlain. De wervende online teksten tonen maar weer eens aan hoe de parfumwereld veranderd is. Waren de omschrijvingen ooit subtiel, ingetogen en soort van poëtisch, nu is het overdrijving in overdrive en het teveel benadrukken van de historie van het huis, hier door mij enigszins ingedikt: ‘Nahéma maakt deel uit van Guerlain’s patrimoinecollectie: emblematische geuren samengesteld door vijf generaties parfumeurs. Deze mythische pioniersparfums vormen een unieke bibliotheek, die het huis Guerlain tracht te bewaren’. Patrimoine, emblematisch, mythisch, pionier, uniek… ik bedoel maar (ik dacht altijd dat het niet benoemen van vanzelfsprekende kwaliteit chic was). En: tracht te bewaren? Zo moeilijk is dat toch niet? Gewoon doen en volhouden.

Nahéma is de naam van een prinses uit de Vertellingen uit duizend en een nacht die samen met haar zus Mahané is ontvoerd. Ik ben de namen zelf nooit tegengekomen, of vergeten, in de diverse vertalingen die ik nog heb – even checken binnenkort. De inspiratiebron is eigenlijk niet zo interessant – de verhalen van Sheharazade hebben sowieso veel neuzen aangezet tot parfums. Wél de mare dat Jean Paul Guerlain Catherine Deneuve in gedachten had bij de creatie. Gefascineerd als hij door haar was. En nóg meer na het zien van de film Benjamin ou les Mémoires d’un Puceau uit 1968. Met name de beelden van Deneuve in een gouden volière met fladderende duiven. 

‘De geur verbeeldt het vurige karakter en de dualiteit van de vrouw. Nahéma is een fictieve heldin geregeerd door passie’ – Jean Paul had een nogal klassieke kijk op de vrouw die toen als leidend kon worden gezien, maar waar de laatste tijd steeds meer vragen bij gesteld worden (en die voor een gedeelte ‘onze’ cultuuroorlog verklaart’). 

Nu de geur. Gelanceerd in 1979. Ik blijf ‘wow!’ zeggen. Volgens www.guerlain.com kostte het de schepper (weer die overdrijving) vier jaar om deze weelderige geur te ontwikkelen. Je ruikt met terugwerkende kracht waarom het zijn tijd ver vooruit was (maar binnen het Guerlainrepertoire nooit zo succesvol is geworden). Je ruikt so to speak de toekomst van fruitige chypres (met een overload aan zoete rozen) die vanaf de jaren negentig succesvol zijn. Ik moet denken aan Lancôme’s Trésor (1990), Saint Laurents Champagne / Yvresse (1993), Ricci’s DeciDela (1994). 

Onder een sterrenregen van flitsende aldehyden bloeit een enorme rijk geschakeerde roos (volgens de originele formule een melange van rose de mai-absoluut en essentiële olie, Bulgaarse roosabsoluut en essentiële olie en damascenonen (toen net ontdekt; natuurlijke isolaten van de roos, die haar die echte rozige smaak geven). Vervolgens ruik je ‘iets’ van groene noten. Onbestemd maar present. Een groene border langs een rozenperk.

Om deze ‘spectrumroos’ meer glans te geven, wordt je onthaald op een boeket van ylang-ylang, jasmijn, lelietje-van-dalen en hyacint. Altijd fascinerend hoe deze beproefde combinatie altijd weer verschillend uitpakt. Ik ruik met name de laatste twee, maar nog meer de zoete weelde van perzik en passiefruit (het startschot voor de fruitige chypres die extra gevuld met rood fruit nu de toon bepaalt bij succesparfums, zoals Sì van Giorgio Armani). 

Niet brutaal en patsboem in het gezicht, maar chic en ingetogen. Zoals ook de langzame landing in de basis: sandelhout en vanille met een lichtkruidige ondertoon dankzij Perubalsem. Elegant en vloeiend – ben benieuwd naar het parfumextract.

Je zou kunnen zeggen dat Nahéma voor die tijd misschien te gestyleerd en te tuttig is – de wereld zit op dat moment nog in de nasleep van Saint Laurents Opium-roes (1977). En heeft pas tijd voor een zoete rozenweelde met Saint Laurents ultra-klassieke en burgertruttige vakantiesouvenir Paris (1983).

Wat ik niet snap is dat deze geur wordt geassocieerd met de Oriënt. Nahéma mag dan ‘dochter van het vuur heten’, ik moet eerder denken aan een zomernacht, zwoel dat wel maar eerder aan de Middellandse Zee, dan langs de stranden van het nieuwe nouveau riche new place to be vakantie-adres: Abu Dhabi en omstreken. 

Volgens mij is de omschrijving van de flacon op de Guerlain-site incorrect: ‘De flacon met een omgekeerd hart, ontworpen door Raymond Guerlain, wordt geaccentueerd met sierlijke krullen typisch voor art nouveau’. Ik zie althans Chamade voor me. Het parfum van Jean Paul Guerlain uit 1969 genoemd naar het gelijknamige boek La Chamade van Francoise Sagan, met, daar is ze weer, Catherine Deneuve in de hoofdrol van de gelijknamige film.