GEURENGOEROE

STRUIK DER LIEFDE, GEUR DER LIEFDE

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 12/11/12

Neus: François Demachy?

Het kleinste uit de Eolische eilandengroep: Panarea. In het gebonden persboekje met leeslint dat Mirto di Panarea introduceert, lees je dat deze archipel waarschijnlijk ooit is ontstaan door de enorme eruptie van een vulkaan die daarna zelf voor goed verdween in de golven van de Middellandse Zee. Wat resteerde: ‘Prachtige fragmenten waar water en vuur, aarde en lucht, sirenes en cyclopen, satiren en bacchanten samen leefden’. Voor zover de mythe. De realiteit: het eiland dat in de loop der eeuwen zijn naam ‘zag’ veranderd in Euonymos, Hycesia, Panaraion en Panaria, werd in de jaren vijftig van de vorige eeuw een soort van hip.

Kunstenaars en intellectuelen voelden zich aangetrokken door dit ruige en ongeciviliseerde miniatuurtje omlijst door blauw waar de tijd al eeuwen leek stil te staan. Johan Wolfgang Goethe, Jean-Antoine Watteau, Paul Gauguin en Joseph Conrad waren ze trouwens al voorgegaan.

Vervoer ging per voet of ezel, en het schijnt zo te zijn dat ook nu nog het eiland zich ’s nachts in het duister hult omdat op voorspraak van architect Paolo Jeannot Tilche (bezocht het eiland ooit, werd er verliefd op) er geen lantaarnpalen mogen schijnen. En als kunstenaars en intellectuelen een gebied ontdekken, dan volgen de ‘gevederde’ vrienden uit de showbizz en zakenwereld vanzelf. Het gevolg: het eiland werd een geheimadresje gevrijwaard van de massatoerist omdat het, wel zo prettig, geen vliegveld heeft. Hier kunnen the rich and famous nog steeds ‘paparazzi free’ genieten van een puur en simpel leven waaraan ze het in het dagelijks leven zo vaak ontbreekt maar waarnaar ze altijd snakken.

Acqua di Parma heeft voor hen en gewone stervelingen onder ons een geur gecreëerd die ze op hun thuisbasis direct weer terugbrengt naar dit pure, natuurlijke en ongedwongen genieten. Mirto di Panarea is voor mij de meest eigenzinnige geur in de Blu Mediterraneo-reeks omdat het geen beproefd recept is dat ‘we’ allemaal al kennen. Geen cipres, geen sinaasappel, geen amandel, geen vijg, geen bergamot als onthaast-therapie, maar een heester/struik – Myrthus communis – met een eigenzinnig parfum zwevend tussen jeneverbes en eucalyptus.

De oorspronkelijke habitat van mirte – Grieks voor struik der liefde – is het Midden-Oosten, maar groeit nu vooral in het wild langs dorre berghellingen van veel Middellandse Zee-eilanden, zoals Panarea. Het is een echt ‘dankbare’ struik. Het hout wordt gebruikt voor meubels en snijwerk, en uit de vrucht trekt men een slijmoplossende siroop die helpt bij het temperen van hoesten en verkoudheid. En het schijnt het effectief te zijn tegen long- en blaasinfecties.

Je kunt er ook van genieten als likeur. Op Corsica en Sardinië nog steeds populair: Mirto Bianco (verkregen uit het blad), Mirto Rosso (verkregen uit de bes). En natuurlijk als geur. De etherische olie wordt gewonnen door stoomdistillatie van blad en twijg: duizend kilo levert een liter olie. De geur ervan wordt omschreven als fris, aromatisch en kamferachtig. Maar daarmee doe je het ruwe en tegelijkertijd exquise parfum tekort. Het is complex, want groen, want fris, want houtig met een mooie, zalvende harsachtige ondertoon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In Mirto di Panarea blijf je dit goed ruiken, ondanks het feit dat de geur is omringd met diverse aroma’s. Het eiland ontwaakt met een zonnige, zoete en frisse bries van bergamot, citroen en sinaasappel. In het hart ruik je vervolgens mirte (tekening) die qua groenheid wordt gelinkt aan basilicum. Goede keuze: de laatste versterkt de eerste.

Vervolgens wordt dit ondersteund door een zoet-bloemig akkoord van zwarte bes, jasmijn en roos waar ter versterking van het ‘eilandgevoel’ een ziltig briesje over waait. En toch blijf je het mirte-accent ruiken, versterkt door jeneverbes in de basis ‘geplakt’ aan droog-zonnig cederhout en warm-zwoel amber. In zijn ‘eenvoud’ een very elegante geur. Ook aangenaam, maar dat geldt voor alle Blu Mediterraneo-geuren: de hoge concentratie aan puur natuur-ingrediënten.

RUIK & VERGELIJK

Door Blu Mediterraneo ‘far from the madding crowd’, ver weg van Costa del Sol, ‘Costa del Turky’ en andere mass market-toeristenplezier:

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Arancia di Capri (2005)

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Cipresso di Toscana (2005)

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Mandorlo di Sicilia (2005)

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Fico di Amalfi (2006)

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Bergamotto di Calabria (2010)