PARFUMPLEZIER: LE SENS DU N°5
Jaar van lancering: 2005
Laatst aangepast: 08/10/12
Neus: Antonio Martino
Het blijft een rare gewaarwording: je opent zonder enig gevoel, geheel neutraal een geur en bij de eerste moleculen die vrijkomen, denk je: ‘Jezus, want een aldehydenbom!’ en dus direct ook ‘wel heel erg Chanel N°5’. Dat is nog steeds de standaard wat een aldehydenparfum betreft, dus logisch dat de vergelijking zich opdringt. Heb ik dus met Le Sens du Plaisir van het huis met die merkwaardige ontstaansgeschiedenis. Ruik je langer, dan ruik je de subtiele verschillen. De boodschap die dit gevoel van plezier moet overbrengen aan de draagster, aldus Visconti: ‘Je overgeven aan hun emoties, niet bang zijn je te uiten en je uit te leven’. En daar verschijnt in mijn gedachten een vrouw uit de jaren zestig.
Geen hippy, geen ‘natuurmens’, geen tuinbroekfeministe maar een dame van top top teen smaakvol gekleed zonder een tut te zijn, zoals je ze ziet rondflaneren en rondflirten in de tv-serie Mad Men. Eigenlijk is Le Sens du Plaisir een ouderwetse, maar zeer aangename geur helemaal gevrijwaard van moderne smaakmakers. En deze ouderwetsheid heeft iets ongekend vertrouwds – ik noem het dan maar de N°5-link.
En trouwens wat invulling van zijn metier betreft, is Antonio Martino behoorlijk klassiek. Zoals valt te lezen op de Duitse niche-verkoopsite Aus Liebe zum Duft: ‘Ik meen dat een het scheppen van een parfum is zoals een droom. Stel je de reuk, de smaak en de toon voor dat het moet hebben… dan kom je in de buurt van het schrijven een muziekcompositie. Elk component heeft een bepaalde waarde, waarmee ik een hemelse melodie of een treurmars componeren kan’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Raar dat de aldehyden niet als ingrediënt worden opgegeven. Want vanaf het begin is er die volle, onbestemde bloemige sensatie (die veel mensen door Chanel associëren met een klassiek parfum) die als de geur wat langer in de lucht zit, het mogelijk maakt om de verschillende ingrediënten te ervaren. Maar alles blijft super-bloemig doordat tegelijkertijd met de aldehyden ook bergamot en neroli (beide fris-bloemig) vrijkomen met engelenzaad.
De musky-groene toon van laatste ruik ik niet echt. In ieder geval begeleiden die in het hart een very klassieke parfumontmoeting van roos en jasmijn. En die bloeien om het hardst en het schoonst om in de basis ondersteund te worden door poederig iris, zwoel vanille (foto) en een volle ambernoot. Chic, strak, klassiek. Leuk om te geven aan iemand die Chanels N°5 als haar all time favorite beschouwt. Het verschil: minder ‘soapy’, zwoeler en voller in de dry down.
RUIK & VERGELIJK
Er zijn natuurlijk meer geuren die een Chanel N°5 Aha-erlebnis veroorzaken. Niet echt populair tegenwoordig, maar sommige merken trekken zich daar niet van aan. Zoals:
Agent Provocateur Maîtresse (2006)
En in de vintage-categorie:
Robert Piguet Baghari (1950, 2006)
GEURENGOEROE 