GEURENGOEROE

GOOD GUY-BAD GUY GEHULD IN EEN NON-GOURMAND CHOCOLADE-IRISGEUR

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 20/09/12

Neus: Francis Kurkdjian

Concept & realisatie: Francis Kurkdjian

Heeft voor zover ik weet nog niemand gedaan: een ingrediënt de hoofdrol laten spelen dat voornamelijk in de basis van een geur wordt gebruikt: sandelhout-west (Amyris balsamifera). Het ‘alternatieve’ sandelhout. Is het armzalige familielid van het ‘echte’ sandelhout uit India. Is de laatste geliefd om haar intens houtige, maar zachte melkachtige noot met nuances van roos, de eerste is daarentegen hard, ruw en ontbreekt het aan een fijnzinnige toets – zo zeggen veel neuzen. Maar we zijn tot amyris – zo wordt het sinds kort genoemd – veroordeeld: door slecht aanplantbeleid, corrupt volk en wildkap is de productie van Indiaas sandelhout bijna tot stilstand gekomen.

En wat nog geoogst wordt, mag alleen voor religieuze doeleinden gebruikt worden: voor de bouw van tempels, als hout tijdens rituele verbrandingen van overledenen. By the way: als je iets verder doordenkt en in gedachten hierbij in India blijft, dan is parfumeren natuurlijk ook een religieuze aangelegenheid.

Amyris is dus eigenlijk altijd een second best. En ik vraag me dan ook af of het sandelhout het uit Mysore-gebied (dat de fijnste soort levert) en recentelijk gebruikt in Santal Blush (2011) van Tom Ford, Santal Massaoi uit de Hermessence-reeks (idem) en Serge Lutens’ Santal Majuscule (2012) echt, maar dan ook echt hier vandaan komt. En zo ja, is het dan aangekocht onder religieuze voorwendselen.

Dit leren we over het alternatieve sandelhout van Francis Kurkdjian: amyris heette voorheen West Indisch sandelhout dat zijn naam ontleent aan het Grieks: amyron. Betekent ‘intens ruikend’. Tijdens een studie met zijn leerling herondekte hij het en raakte erdoor geïnspireerd.

Voor hem is Amyris Homme de kwintessens van de good guy-bad guy. Hoewel ‘unapologetically’ mannelijk maar met een twist, valt de geur goed als deze ‘dirty rotten scroundel’ een wit overhemd draagt met spijkerbroek en ook chic genoeg als hij black tie-gekleed naar een cocktail moet. Een allemansvriend dus door Kurkdjian als een klassieker bestempeld.

Vind ik nogal boud gesteld, maar vooruit. Leuk is de verpakking (weet niet of dat nu ook voor al zijn geuren geldt): een buitendoosje waaruit je het binnendoosje moet halen voor je die kunt openen. En die is op zijn beurt ‘van binnen’ goud bedrukt. En: tegelijkertijd verscheen Amyris Femme. Nog niet geroken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Amyris Homme is – net zoals de drager? – een gelikte geur. Of beter gezegd, een gelakte geur want na de zoet-groene opening van rozemarijn en ontmoet je een poederige iris – de tweede ‘houtnoot’ die in de naam besloten ligt – Amyris – die is gelakt met een ‘non-gourmand chocolade’-noot opgebouwd uit koffie, tonkaboon en kokosnoot. Zoet dus, maar geen banketbakkerzoet. Stoer-zoet.

En dat komt door de houtbasis, die van koffie, tonkaboon (volgens Kurkdjian met zijn hooi-en tabakfacetten en bittere amandel-ondertoon) en kokos als het ware een soort droog gemalen poeder maakt die aan de iris en het (zie tekening) amyris-, ceder- en sandelhout is blijven plakken.

RUIK & VERGELIJK

Een minitrend: geuren opdragen aan of vernoemd naar ‘foute’ mannen uit het betere milieu waar je als man stiekem jaloers op bent en waar je als vrouw bereid bent om daarvoor heel veel voor op te geven. Zogenaamd.

D’Orsay Chevalier D’Orsay (1911, 20??)

Histoires de Parfums 1725 (2009)

Maria Candida Gentile Barry Lyndon (2010)

Guerlain – Les Parisiens – Arsène Lupin Dandy (2010)

Guerlain – Les Parisiens – Arsène Lupin Voyou (2010)