ESSENCE DE… JA, VAN WAT EIGENLIJK? MUSK EN HOUT DUS!
Jaar van lancering: 2009
Laatst aangepast: 05/11/11
Neus: onbekend
Model: onbekend
Soms schaam ik me dat ik gewoon enkele klassiekers over het hoofd blijf zien. Zoals dé muskgeur uit de jaren zestig, 1968 om precies te zijn, van Alyssa Ashley. Ga ik binnenkort goed maken, maar eerst Essence de Patchouli van hetzelfde merk.
Ik werd in eerste instantie getriggerd door de flacon: ik dacht, wat leuk, een tasverstuiver van de Private Blendserie van Tom Ford. Niet dus: het etiket van Essence de Patchouli is bijna een letterlijke kopie van Tom Fords parfumlogo.
Maakt weer eens duidelijk hoe goed de merken elkaar in de gaten houden. Wat wil Essence de Patchouli overbrengen? Dit vond ik op enkele sites: ‘moderniteit, natuur, elegantie, eenvoud’ en laten we de basisfilosofie van het Amerikaanse merk niet vergeten: ‘peace and love’.
Moderniteit: klopt in die zin dat de geur onlangs is gemaakt. Natuur: nee. Elegantie: in zekere zin, maar dan meer wat presentatie en beeld betreft. Eenvoud: de flacon, de ‘liniaire’ geur? Vrede en liefde: daar stel ik me in combinatie met geur toch iets ander bij voor.
Ruik je dat allemaal? Als je het wilt, dan zal het wonder zeker geschieden. Gebeurt dat niet, kijk dan naar het neo-hippie model dat de geur promoot – you never know.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Alleen is de geur zelf niet zo hippie-onschuldig. Essence de Patchouli maakt zijn naam – letterlijk – niet waar voor mijn gevoel. Want donker, aards en stoffig patchoeli (foto) in ‘de klassieke zin’ – zoals hét patchoeliparfum van Reminiscence uit 1970 – is de geur niet echt. Het is voor mij eerder een sterke musk-houtgeur die zich vanaf de eerste spray in al zijn heftigheid openbaart.
De opening is dus niet fris maar zoet-bloemig, door roos en geranium. Het hart moet vol van iris zijn en dus garant staan voor een poederachtige verfijning, maar dat ruik ik ook niet echt. Wél, zoals gezegd, de basis. Een volle dosis cashmeran (dat de zachtheid van kasjmier combineert met de ‘stoerheid’ van hout), gecombineerd met ceder- en guaiachout. Al dit hout gaat dan onder in patchoeli, maar nog meer in de musk geholpen door cistus labdanum en vanille.
De opgevoerde coumarine (ofwel hooinoot) ervaar ik ook niet. Wel leuk: de roos in de opening begint pas echt te bloeien als Essence de Patchouli zich in de huid heeft genesteld.
RUIK & VERGELIJK
Nog zo’n geur – iets zoeter, iets bloemiger, maar meer verfijnd dan Essence de Patchouli – die inhoudelijk niet overeenstemt met de naam:
Tom Ford White Patchouli (2008)
GEURENGOEROE 