EEN OVERWINNINGSGEUR VOOR EEN OVERWINNAAR
Jaar van lancering: 1795/2005
Laatst aangepast: 05/07/11
Neus: Jeanne Sandra Rancé
Opvallend: in het standaardboek The Art of Perfume van Christine Mayer Lefkowith (1994) dat minitieus alle belangrijke (ooit opgerichte) parfumhuizen in kaart brengt, schittert Rancé door afwezigheid. Geldt ook voor dat andere standaardwerk: Perfume Presentation (1997) van Ken Leach. Toch staat Rancé bekend als een van de oudste parfumhuizen. Volgens de homesite is de familie sinds 1600 actief. Eerst als leverancier van geparfumeerde leren handschoenen voor de Franse aristocratie. Deed het huis vanuit Grasse. Logisch deze plaats, aangezien zich hier veel looierijen bevonden. Dat leer stonk nogal vandaar dat zich er ook bedrijven vestigden, zoals Rancé, die het leer bewerkten met welriekende oliën: het begin van Grasse als parfumproducent van Frankrijk.
Vanaf 1795 richt François Rancé zich alleen op parfums. Dit besluit is wellicht ingegeven door opportunisme. Heel Frankrijk sprak dat jaar van het spectaculaire resultaat van het Beleg van Toulon, dat op conto kwam van ‘ene’ Napoleon Bonaparte (tekening) die vervolgens werd benoemd tot bevelhebber van de artillerie van het Franse leger aan het Italiaanse front. In 1802 werd hij ‘Consul voor het leven’, in 1804 kroonde hij zichzelf tot keizer van Frankrijk in de Notre Dame van Parijs.
Van Napoleon Bonaparte was het bekend dat hij verzot was op geuren. Om hem te pleasen wellicht, maakte Rancé creaties speciaal voor hem en zijn entourage: Le Vainqueur, Triomphe, L’Eau de Austerliz, Eau Empire, Eau Royale en L’Impératrice. Eind 1800 besluit de familie naar Milaan te verhuizen. Daar zetelt het parfumhuis nog steeds, op dit moment geleid door Jeanne Sandra Rancé (elfde generatie) en haar zoon Jean Maurice Alexandre. Het voert op dit moment drie lijnen: Collection Privée, Collection Classique en Collection Impériale waarvan Le Vainqueur onderdeel is. De geur is waarschijnlijk de eerste die is opgedragen aan Napoleon. François Rancé liet zich hierbij inspireren door ‘mediterrane sferen die de keizer en hem zo dierbaar waren’ en werd ‘geactualiseerd’ door Jeanne Sandra Rancé.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Wat Napoleon cadeau kreeg, heeft anders geroken dan de nieuwe versie. Is nog al logisch, in 1795 was de geur van meloen en watermeloen (wordt synthetisch verkregen) nog niet bekend bij parfumeurs. Verder heeft de geur een erg moderne waterige en luchtige toets, zo populair in mannengeuren. Dit verwerkte Jeanne Sandra Rancé (in alfabetische volgorde) in Le Vainqueur: ambergris, bergamot, citroen, gember, geranium, iris, jasmijn, lavendel, leer, lelietje-van-dalen, mandarijn, meloen, musk, nootmuskaat, sandelhout, vetiver en watermeloen. Eindresultaat: een beschaafde, maar zich niet echt onderscheidende geur. Heb dit concept al heel vaak geroken. Fris, licht, zonnig, bloemig-kruidig uitmondend in een houtige en sensuele basis.
RUIK & VERGELIJK
Napoleon werd in geur ook vereeuwigd door:
Parfum d’Empire Eau de Gloire (2004)
GEURENGOEROE 