EEN FRISSE WIND WAAIT OVER EN DOOR PALERMO
Jaar van lancering: 2010
Laatst aangepast: 03/06/11
Neus: Jerome Epinette
Artistic direction: Ben Gorham
Gesticht als kolonie in de zevende of achtste eeuw v.Chr door de Feniciërs: een letterlijk voortvarend volk. Parlemo heette toen nog Ziz (bloem) en zou verwijzen naar de vruchtbare grond. Toen probeerden de Grieken het over te nemen. Ziz werd Panormos. Betekent ‘volledige haven’. Ging niet echt makkelijk. Ze werden lastig gevallen door de Carthagers die het eiland Sicilië toen in bezit hadden. De Romeinen hadden meer geluk. Onder keizer Augustus werd het een belangrijke havenstad. De Vandalen kwamen er vanaf 429 vaak huishouden vanaf de Noord Afrikaanse kust.
In 535: onderdeel van het Byzantijnse Rijk. In 831 viel het in handen van de Arabieren (namen de – bittere – sinaasappelboom mee) en werd Palermo een van de belangrijkste culturele centra van de Middellandse Zee. Ze werden verdreven door de Noormannen in 1072. Die richtten – contrary populair believe – géén vernielingen aan. Sterker, er werden vele kerken en paleizen opgetrokken. 1194: de Hohenstaufen landden. Met name Frederik II – ‘el stupor mundi’ – gaf stad en eiland nieuwe glans; werd een verzamelplaats van verschillende culturen.
Toen de laatste Hohenstaufer het leven liet, nam Karel van Anjou het regeringsstokje over. Leidde in 1282 tot op een volksopstand: de Siciliaanse Vespers (die Verdi tot de gelijknamige opera inspireerde). Au revoir Anjou. De Spanjaarden vormden toen het Koninkrijk Sicilië, bestreden door een trits Europese adellijke types. Alleen werd Palermo nooit hun hoofdzetel. Gevolg: verval. In 1861 ging Sicilië op in het Koninkrijk Italië. Daarna nog veel pech onderweg.
Vernietigende bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een gezellige vriendenclub, ook wel bekend als Cosa Nostra, nam vervolgens de leidende honneurs waar. Gelukkig en eindelijk: Leoluca Orlando de ‘antimaffia-burgemeester’ van 1985 tot 2000 wist de invloed van deze club aan banden te leggen. En ziet: Palermo bloeit cultureel weer op gesymboliseerd door de heropening van het Teatro Massimo (foto) in 1997. Kortom, een va et vient van culturen. En dat vormde de inspiratiebron dus voor Palermo. En dat ruik je niet allemaal. De Arabische en Byzantijnse toets ontbreekt. Dat wil dus zeggen: de volle, zware en zwoele toets. Want…
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
… is licht, onschuldig parfumvermaak met een sterke cologne-toets. Palermo is frisheid gevangen in een flacon. In Palermo schijnt de zon. Want Jerome Epinette, verantwoordelijk voor de meeste geuren van Byredo, verzamelde een zonnige mix van oranjebloesem, grapefruit en bergamot. En die ruiken heel natuurlijk. Prettig is de simpele link tussen deze bloemige citrusnoten en roos in het hart. De eersten krijgt door de tweede een mooie, bloemige zoetheid. ‘Frisse’ musk maakt het geheel transparant. In de basis nog meer musk en – nieuw – ambrettebloem. Wellicht verantwoordelijk voor een hele, hele lichte sensualiteit. Prettig, aangenaam, maar nu echt niche?
RUIK & VERGELIJK
Ik moet heel erg denken aan (nog niet besproken):
Hermès Eau de Pamplemousse Rose (2009)
GEURENGOEROE 