SIXTIES REVISITED
Jaar van lancering: 2011
Laatst aangepast: 04/06/11
Neus: Geza Schoen
Ik had onlangs overleg met Maria van Geuren. Doen we af en toe. Nemen we de stand van zaken door. Ruiken aan nieuwkomers, besnuffelen we oude vertrouwden en het leukste – parfums proeven te ordinair (maar eigenlijk ook te lekker) voor woorden en waarvan we ons afvragen of ze deze productomschrijving wel waardig zijn, zoals Sunflowers (1993) van Elizabeth Arden. Wat nieuws betreft: Van Geuren liet me ruiken aan de geur Abaci. Dat is, als ik het goed begrijp, een chique-eigentijdse modewinkel van Cem Mustafa Abaci (zegt nooit concept) in Frankfurt am Main, Duitsland. Exacte adres: Junghofstrasse 14. Niet duidelijk wordt of hij nu een ontwerper of winkeleigenaar is die alles verkoopt voor jongemannen (of die er voor willen doorgaan) wat nu hip en avant-garde is. Abaci had, volgens verhalen al geurkaarzen in eigen beheer uitgebracht, maar die konden niet genoeg de essentie en de ‘beleving’ van het merk verspreiden.
Dit zegt hij: ‘Voor mij is mijn gevoel voor geur altijd cruciaal geweest om het karakter van een object of persoon te definiëren’. Maar kan Abaci’s eigen gevoel voor esthetiek en elegantie in een geur worden omgezet? Hij vindt zelf van wel. Abaci is een aroma dat je volgens hem zou willen proefen en drinken, een ‘all-rounder’ die gelijk zijn mannencollecties – je kent het wel – zowel thuis, op kantoor maar ook in een ‘leisure context’ gedragen kan worden, zowel overdag, zowel ‘s avonds.
Hij koos Geza Schoen, man achter Escentric Molecules, om zijn geur te verwezenlijken. En, lekker puh, Abaci ontdekte dit nichelabel lang voor Elton John, John Galliano, Kate Moss en de rest van Londens’ high society. Fijn voor hem! Jammer voor Londen. Het duurde anderhalfjaar voor Schoen en Abaci tevreden waren. Het resultaat: ‘Een geur die overloopt van mannelijkheid, verve, magnetisme en mysterie’. En toch: ‘Herkenbaar, understated en onderscheidend’. Hoewel de presentatie van Abaci voor mij toch een beetje lullig, onder de maat is – flacon met wengé-dop past niet perfect in de ‘brillendoos’ – is de geur daarentegen een feest de herkenning. Ik moest direct denken aan twee Rochasklassiekers Moustache (1949) en Monsieur Rochas (1969) en zelfs Eau de Rochas (1970). Allemaal drie wrang-frisse citrusgeuren op houtbasis.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Dit soort openingen vind ik altijd top: citrusgroen. In dit geval citroen, limoen en mandarijn gecombineerd met salie, basilicum en een volle dosis galbanum (foto). Mooi gedaan. Wordt nog mooier door de kruidige ondersteuning van jeneverbes, peper, nootmuskaat en laurier. Vervolgens krijgt dit alles de volle laag met aldehyden. Deze tornado van agrumes, groen en kruiden waait mooi over de bloemen in het hart van Abaci – fresia, jasmijn, viooltje, iris, waterlelie, roos – om zich vervolgens te nestelen in een stevige, maar rokerige chyprebasis (cederhout, vetiver, patchoeli, eikenmos) die een sensuele ondersteuning krijgt van cistus labdanum, tonkaboon, leer en musk.
Heerlijk retro-geïnspireerde en intens groene geur met een hoog honderd procent natuurgehalte en zo’n aangenaam ouderwets bosgevoel.
RUIK & VERGELIJK
Vroeger was alles beter? Rook alles beter? Fijn is in ieder geval de nieuwe interesse voor mannengeuren die een tijdje not done, want ouderwets waren. Nu weer helemaal hip.
Balmain Monsieur Balmain (1961)
Nina Ricci Signoricci 1 (1965)
Lancôme Balafre (1967)
Rochas Monsieur Rochas (1969)
GEURENGOEROE 