‘PURE CISTUS LABDANUM’
Jaar van lancering: 2009
Laatst aangepast: 12/04/11
Neus: onbekend
Artistic direction: Pierre Aulas
Krijg de laatste tijd verzoeken of ik de geuren van L’Occitane wil bespreken. Doen we. Het is opvallend hoe slim en snel L’Occitane altijd geurtrends in de parfumerie oppikt. En het merk weet ze zo ‘authentiek’ te presenteren, dat je bijna zou denken dat het de eerste was. Neem de serie Voyage en Méditerranée, je kan het de neo niche-tak van dit puur natuur-merk noemen die in feite een fusie is van Secrets d’Essences van Yves Rocher, L’Art et La Matière van Guerlain en Hermès’ Hermessence. Ziet er goed uit, en de inhoud is ‘pas mal’. In 2009 werd dit concept gepresenteerd met Labdanum de Seville en Mimosa de L’ Esterel. Vervolgens werden hier reeds bestaande geuren – Cèdre, Iris, Jasmin, Myrtle, Néroli – uit de Notre Flore-collectie (2007) aan toegevoegd.
De geuren zitten in lekkere zwaar-kloeke flacons. De verpakking is gesierd met een ‘windrozenkompas’: hieraan werden ‘vroeger’ magische krachten toebedacht en zeemannen beschermden tijdens hun gevaarlijke reizen naar de… Middellandse Zee bijvoorbeeld. Labdanum de Seville moet de warmte en magie van Andalusië tot leven brengen. Daarin is de – helaas – onbekende neus goed geslaagd. Maar anders dan verwacht. Want gewoonlijk staat in de parfumerie Andalusië symbool voor zonnige frisheid en licht-bloemige sensualiteit opgeroepen met met name oranjebloesem – zoals Oranger Alhambra uit de Armani Privé-reeks.
De neus koos daarentegen voor een diepe, zwoele en aardse sensualiteit die letterlijk en figuurlijk kleeft aan cistus labdanum, ook wel bekend als zonneroosje. Moet je weten dat Spanje een van de belangrijkste commerciële verbouwers is van de hars die het zonneroosje ‘produceert’ met zijn karakteristiek parfum dat eigenlijk een optelsom is van intense geurervaringen. Want de hars van de struik Cistus ladanifer is zowel animaal, houtig, zoet, musk- en leerachtig, en komt volgens velen in de buurt van natuurlijk ambergris.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Gebeurt niet vaak dat het zonneroosje (foto) tot hoofdsmaakmaker wordt gepromoot. Sterker, ik ken ze niet. Het is een warme en pure geur die direct zijn intenties blootgeeft. Heel even een lichte huivering van citroen beplakt met peperkorrels. Daarna ruik je cistus labdanum in al zijn rijkheid en geschakeerdheid. Vol, warm, oosters en ‘droog-sensueel’. En daaraan verandert de basis van benzoïne en vanille weinig. Die maakt de geur zachter, niet zwoeler. Want wat ik mooi aan Labdanum de Seville vindt, is de droge kamferachtige uitstraling.
Een geur die je ook kunt opsnuiven in een oude leren hutkoffer, of op een zolder die al jaren niet gelucht is. Ik hou ervan. Ken alleen weinig medestanders.
RUIK & VERGELIJK
Geuren waarin de basis is voorzien van de zwoele toets het zonneroosje zijn bijna oneindig. Geen beginnen aan. Daarom ‘dan maar’ geuren die ik al van L’Occitane heb besproken. Ik weet, niet veel. Ga ik goed maken.
L’Occitane Eau de Récolte Bleue (2005)
L’Occitane Feu de l’Orange (2008)
GEURENGOEROE 