VOOR DE HUMANIST VAN HET NIEUWE MILLENNIUM
Jaar van lancering: 2009
Laatst aangepast: 01/12/10
Neus: Sidonie Lancesseur
Liefde, romantiek, seks, de natuur in al haar schakeringen, geografische bestemmingen, de mens met al zijn karaktertrekken en (on)deugden… het zijn de gebruikte inspiratiebronnen. Dat begrijpen we als consument. Dat ‘ruiken’ we als consument. Moeilijker wordt het wanneer je als merk probeert een ‘ideaal’ en ‘filosofie’ in een flacon te stoppen. Wat voor een voorstelling maak je hiervan? En: kun je zoiets ruiken en hoe ruikt zoiets? Ik schrijf dit naar aanleiding van L’Humaniste van Frapin. Het vertegenwoordigt volgens het cognac- en parfumhuis ‘de essentie van de humanist van vandaag’. Richt zich tot een man ‘voor wie non-materiële waarden belangrijker zijn dan banale consumptie’, een man ‘voor wie tolerantie, onafhankelijkheid en vrijheid basisvoorwaarden zijn’ ooit onder woorden gebracht door de humanisten in de zestiende eeuw. Frapin heeft trouwens een link met het humanisme. Beetje vergezocht, maar toch: de familie rekent tot een van zijn voorgangers François Rabelais (1494-1553), een van de belangrijkste renaissancehumanisten, bij het ‘grote publiek’ bekend om zijn ‘gourmandepos’ Gargantua en Pantagruel.
Maar hoe ruikt een humanist nu? En had de neus een andere geur gecreëerd als, stel, de naam Philosophe was geweest? Altijd moeilijk. Altijd interessant. En werkt het? Heeft de geur een humaan ‘effect’ op de gebruiker. Eén ding is zeker: na je gesprayed te hebben met L’Humaniste ga je in ieder geval niet in het wilde weg rondmeppen. Er daalt een tevreden gevoel over je neer, voelt je in harmonie met alles en dat heeft natuurlijk altijd een gunstige uitwerking voor je omgeving. Maar wat ik dan weer niet begrijp, dat non-materiële. Frapin moet, hoe bevlogen het huis ook wil zijn, het toch hebben van de consument die banaal consumeert, hoe verfijnd en weldoordacht ook.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Begint heel fris, eindigt heel melkachtig zacht. Die frisheid heeft iets alcohol- en ginachtigs. Niet zo vreemd: jeneverbes vormt samen met citroen, peper, kardemon en bergamot de opening die overgaat in een volkruidig hart waarin een lichte pioenroos-nuance is omringd door zwarte peper (foto), nootmuskaat, tijm en ‘bayberry’. Laatste is ‘bij ons’ onder meer bekend als zoete gagel en wordt gebruikt als smaakmaker in bier. Maar hoe de bes nu precies ruikt… Deze kruidigheid is niet wild, maar zoet-zacht en dat komt door de basis van eikenmos en tonkaboon. Opvallend: L’Humaniste behoudt van begin tot eind een cologne-achtige sensatie. Mooi.
RUIK & VERGELIJK
Hoewel frisser van intentie, moet ik bij L’Humaniste in eerste instantie denken – correct me if I’m wrong – aan:
Hermès Voyage d’Hermès (2010)
GEURENGOEROE 