GEURENGOEROE

DESIR DU CUIR

Jaar van lancering: 1998

Laatst aangepast: 03/11/10

Neus: Christopher Sheldrake

Toen ik een jaar of tien geleden voor het eerst in de boetiek van Serge Lutens ‘in’ het Palais Royal te Parijs kwam, was ik onder de indruk, of beter gezegd: geïntimideerd door de ‘heilige’ en serieuze sfeer. Alsof je een kerk of tempel betrad. Dat deed ik in feite: Les Salons du Palais Royal Shiseido kun je beschouwen als een van de eerste nicheplekken waar het parfum weer werd neergezet als een multi-zintuiglijke en bijzondere ervaring, niet louter als een marketinginstrument. De dienstdoende verkoopster die zich voordeed als een – behoorlijk arrogante – beschermheilige, deed me niet op mijn gemak voelen.

En er was een probleem: ook toen waren er al zoveel geuren, dat ik ter plekke niet wist welke te kiezen. Het werd, voor de logica, zijn eerste: Iris Silver Mist (1994). Ook kan ik me herinneren dat ik aan Cuir Mauresque rook, maar besloot deze indringende leergeur niet te kopen omdat die me teveel deed denken aan Knize Ten. Heb daarna nog diverse keren aan Cuir Mauresque geroken – in dezelfde tempel – en dacht telkens hetzelfde. Nu ook, bij het verschijnen van de geur als limited edition voor komende kerst: niet in de klok-flacon (80 ml), maar de exportflacon (50 ml).

Dit zegt het persbericht: ‘Serge Lutens creëert niet alleen parfums, door middel van parfums vertelt hij verhalen. Met Cuir Mauresque is hij geraakt door één van de voornaamste culturen die heeft bestaan, één van de belangrijkste verhalen uit de geschiedenis van de mensheid’. Zoals gewoonlijk weer een beetje gezwollen en vaag. Ter verduidelijking: het betreft de Arabische (Moorse) beschaving die aan de wieg heeft gestaan van de (moderne) parfumindustrie en waardoor Serge Lutens zich vaak heeft laten inspireren.

Merkwaardig: Cuir Mauresque wordt op veel parfumblogs geassocieerd met gay, leer, leertenten waar veel wordt gezweet en niet zo op de hygiëne wordt gelet. Want: de geur opent volgens veel bloggers met een ‘wolk van pis’. In geïdealiseerde vorm is dat de wereld van Tom of Finland. Door Etat Libre Orange in 2009 ‘vereeuwigd’ met een gelijkmanige geur die ruikt naar gay, leer, etc. Maar Lutens in deze ‘gay closet’-sfeer trekken? Snap het niet. Voor mij is Cuir Mauresque de kwintessens van mannelijke chic. Komt doordat ik de geur zo vindt lijken op Knize Ten. En dan zie ik in gedachten een man in smoking, nonchalant een sigaret rokend. Denk de romans van Scott Fitzgerald, denk Errol Flynn.

Ik heb ooit van Knize Ten een literflacon gekocht – verkleed in een houten kist met hooi – en die heeft aan kracht niet ingeboet. En als je Knize Ten blind vergelijkt met Cuir Mauresque, dan merk ik dat alleen in de opening van de laatste. Iets bitterder, iets meer etherisch. Maar dat duurt maar heel even. Cuir Mauresque is net zoals Yves Saint Laurent Opium (1977) een uitnodiging om de Vertellingen uit Duizend-en-een-Nacht te ‘beleven’. Maar dan intenser, zonder wakker worden. ‘Zit’ je bij Opium overdag in een ‘netjes en verzorgd’ harem-schilderij van Ingres, bij Cuir Mauresque heb je het gevoel ’s nachts in de buurt van de paardenstallen van een kalief te zijn, waar bezwete Arabieren – paarden dus – worden droog geveegd met stro. En deze geuren vermengen zich met die van de jasmijn die tijdens de nacht op zijn ‘dierlijkst’ is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vooropgesteld: een prachtcompositie. Net zoals Tubéreuse Criminelle (1999) begint Cuir Mauresque een beetje ‘apothekerig’; een scherp-etherische sensatie overgaand in een kortstondige sensatie van mandarijn direct bloemig gemaakt door oranjebloesem. Vervolgens neem je door jasmijn al een licht leerspoor waar dat hoe langer de geur op de huid zit, alleen maar intenser wordt. Musk en civet bevordert het dierlijke en sensuele idee. Amber zorgt ervoor dat het ‘Moorse leer’ zachter wordt. En over dit alles heen een zacht-kruidige warme wierook-mirre-wolk die kruidnagel, komijn en nootmuskaat vermengd.

RUIK & VERGELIJK

Nou?

Knize Knize Ten (1924)

Meer leer van Serge Lutens:

Serge Lutens Daim Blond (2004)

Recent niche-leer:

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Cuir (2010)