NIET VAAK GEROKEN
RUIK IK NU CHAMPIGNONS OF NIET?
Jaar van lancering: 2009
Laatst aangepast: 05/01/11
Neus: onbekend
Mijn favoriete ‘perfume pal’, Maria Vlisma, stuurde me onlangs een serie mini-sprays waarvan ze vond dat ik die absoluut moest ruiken en beschrijven op deze blog. Ik ben blij dat ze met me ‘meeruikt’, want ik begin af en toe het spoor bijster te raken. Zoveel nieuws, zoveels lekkers. En wat het laatste betreft: steeds meer interessante ontdekkingen dienen zich aan in de nichesector. Zoals het eigenaardige en eigenzinnige ruikende Oxiana van Profvmvm Roma. Dit nichelabel werd opgericht door de kleinkinderen van Celestino en Lucia Durante die – als ik het goed begrijp – een miniketen hebben in Italië waarin ze handgemaakte zeep, geuren en meer welriekende producten verkopen. Deze kleinkinderen voegden er de exclusieve geuren aan toe die herinneringen en gevoelens oproepen van ‘hun’ Italië, waaronder Oxiana.
Is genoemd naar het boek The Road to Oxiana van de Engelse reisjournalist Robert Byron (1905-1941). Het is een verslag van zijn tien maanden durende reis naar Afghanistan. Oxiana is ook de naam die de ‘oude’ Grieken gaven aan de regio langs de noordgrens van het huidige Afghanistan waar de rivier Amu Darya (heette bij de ‘oude’ Grieken Oxus) het landt scheidt van Tajkistan en Oezbekistan. De geur is dus een impressie van deze reis, een verzameling van kruiden en harsen (wierook) die Robert Byron ook geroken zou kunnen hebben. En hij zou wel iets bijzonders kunnen hebben opgesnoven, want…
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
… het eerste wat ik denk te ruiken is champion. Die wordt als zodanig niet opgevoerd in de ingrediëntenlijst, maar je ruikt iets ongekend en ongekend aards, groenig, mineraals, vochtigs. Ik zeg het niet vaak, dus geloof me maar: anders! Ook prettig in dit geval: Oxiana heeft geen citrusfrisse opening. Logisch, gezien de inspiratiebron. Want de reis naar Oxiana gaat over hoge bergen, door diepe dalen waar de zon regeert zonder weinig beschaduwde plekken om bij te komen.
Nee het is de ‘simpele’ mix van musk, patchoeli, mirre en opoponax die samen dit eigenzinnige resultaat geven. Voor het eerst, althans ik ruik voor het eerst, mirre en opoponax niet rokerig, straf en droog, maar zacht, zoet en coconachtig. Eigenlijk niet zo vreemd, gezien opoponax ook wel zoete mirre wordt genoemd. Neem er musk bij… en met op de achtergrond die groene waas en champignon-sensatie.
RUIK & VERGELIJK
Gebeurt me niet vaak: ik weet het niet! Het zal me niet verbazen dat Oxiana over een paar jaar als inspiratiebron zal dienen voor een generatie ‘hartige’ en kruidige gourmandgeuren afkomstig uit de Italiaanse keuken. ‘Doe niet zo gek!’, hoor ik menigeen zeggen. Ik antwoord: twintig jaar geleden werd je uitgelachen als je zei dat over een tijdje parfums zouden ruiken naar geuren uit de patisserie.
Net ontdekt: nog een geur die ruikt naar champignon, of eigenlijk naar witte truffel:
Parfum d’Italie Sienne l’Hiver (2007)
GEURENGOEROE 