ELEGANT FUN IN A BOTTLE
Jaar van lancering: 1953
Laatst bijgewerkt: 05/06/10
Neus: Germaine Cellier
Als je de huidige streetwise collecties van het gerevampte Balmain bekijkt, dan zou je bijna vergeten dat dit couturehuis (samen met Chanel, Dior, Grès, Lanvin, Rochas, Piguet en Ricci) in de jaren vijftig en zestig gold als het summum van de klassieke Parijse couturechic. Pierre Balmain (1914-1982) presenteerde in 1945 zijn eerste collectie die een voorbode was van de New Look die zijn vriend en collega Christian Dior drie jaar later wereldberoemd zou maken. Balmain beschikte echter over iets waar het Dior aan ontbrak: humor. Speelsheid en luchtigheid kenmerkten zijn vaak architectonische ontwerpen wat hem vooral populair maakte bij de internationale jetset en filmwereld. Zij voelden zijn elegant fun goed aan. Zo kleedde hij Sophia Loren in The Millionairess (1960) en voorzag Josephine Baker van spectaculaire outfits voor haar revue in 1964.
Op parfumgebied heeft het huis ook geschiedenis geschreven. Het groener dan groen Vent Vert uit 1945 – een ode op de vrede – geldt nog steeds als standaard van een groen parfum. Zijn gevoel voor humor toont hij met parfum nummer twee een jaar later: Elysée 64/83, genoemd naar het telefoonnummer van zijn couturehuis. In 1953 lanceert hij Jolie Madame. Het parfum is ook wel eens het lieve en verlegen zusje van Robert Piguets Bandit (1944) genoemd doordat de animale noot van de laatste wordt verzacht door een cascade aan bloemen. Gemaakt door dezelfde neus: de ‘vileine’ Germaine Cellier.
Het parfum werd zo populair dat Balmain er zelfs een kledinglijn naar vernoemde. In de loop der jaren is het parfum vaak onder het mes gegaan. Het gevolg: Jolie Madame is minder resoluut, minder overrompelend. Ik heb een vintageversie uit het begin van de jaren zeventig op de kop weten te tikken en hierin ontbreekt ook al die typische ruwe en dierlijke noot die van de oorspronkelijke Jolie Madame (ooit geroken bij een diehard-fan) in vergelijk met de nieuwe ‘madames’ eigenlijk een Madame Méchante maakt die je maar beter met leren handshoenen kunt aanpakken…
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Hoewel de ingrediënten verschillen, blijft de ware boodschap van deze chypre ook in de aangepaste versie hetzelfde, alleen getemder, gladder – makkelijker als je zo wilt. Eerste indruk oude versie: groen, viooltje, animaal. Klassieke chypre-opening met bergamot die direct overgaat naar het hart dat is als een fluwelen deken van bloemen: gardenia, neroli, tuberoos, roos en narcis. Dit alles heel licht-kruidig opgetild door koriander en bijvoet.
In de basis openbaart de ware aard van Jolie Madame zich door de animale noten van musk, civet en castoreum die zich hechten aan vetiver, patchoeli, iris en eikenmos. In de nieuwe versie is de opening iets frisser en ‘makkelijker’ door toevoeging aldehyden met een extra nadruk op viooltje. De bloemen in het hart ruiken minder prominent en de dierlijke medespelers in de basis houden zich meer op de achtergrond. Om over die typische chypre-finale, het tot leven komen van eikenmos, maar te zwijgen.
RUIK & VERGELIJK
Nou dat kan er maar een zijn:
Robert Piguet Bandit (1944)
Of, probeer wat zoete bloemigheid betreft, voor de lol eens:
Agent Provocateur Agent Provocateur (2001)
GEURENGOEROE 