TERUG NAAR HET GROEN
VAN DE JAREN ZEVENTIG
Jaar van lancering: 2010
Laatst aangepast: 30/03/10
Neus: Daniela Andrier
Flaconontwerp: Fabien Baron
Martin Margiela wie is dat eigenlijk? Niet makkelijk daar een antwoord op te geven omdat hij letterlijk een anoniem leven leidt. Google zijn naam en de kans is heel klein dat je een portret van hem vindt. Wel natuurlijk veel collecties van deze in 1957 geboren ontwerper die studeerde aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten waar hij samen met Walter Van Beirendonck, Ann Demeulenmeester, Dries van Noten, Dirk van Saene en Dirk Bikkembergs ‘de Antwerpse Zes’ vormde. Hij werkte in de jaren tachtig voor Jean Paul Gaultier en van 1998 tot 2004 voor Hermès.
Maar ‘bekender’ is Margiela vanwege zijn eigen maison. Ik zet bekender tussen haakjes omdat hij toch een echte nicheontwerper is vooral favoriet bij modeontwerpers – Marc Jacobs geeft ruiterlijk toe dat hij zich veel heeft laten inspireren door Margiela – en ‘modemensen’. Zijn werk is namelijk avant-gardistisch, conceptueel en omringd met een intellectueel en filosofisch aura. Draagbaarheid is niet direct een eerste vereiste, het is vaak een statement die Margiela met zijn kleding maakt. Hij is een deconstructivist die bijvoorbeeld met ‘oud materiaal’ – denk pruiken, denk handschoenen – nieuwe anti-glamourcouture maakt.
Opvallend: in zijn confectielijnen zie je een aantal classics – leren jacks, truien – elk seizoen in ander materiaal of andere kleuren weer terug. En nu zijn eerste geur. Die werd – let op!- gemaakt zonder actieve participatie van de ontwerper. Want een persbericht in december 2009 maakte duidelijk dat Martin Margiela zijn huis heeft verlaten. (Untitled) is ‘een herformulering van de vergeten groene geuren die de vrouwelijkheid van de jaren zeventig symboliseerden’. En moet het gevoel oproepen ‘van een armvol groene planten geplukt na een regenbui’. De neus Daniela Andrier voegt hier aan toe: ‘Ik weet dat parfum niet een mode of een trend moet volgen maar een instinct. (untitled) is een expressie van vrouwelijkheid die niet in de klassieke categorieën valt’. Ik voeg hier aan toe: niet helemaal waar. Ruik aan de groene geuren waarop (untitled) is geïnspireerd en je weet genoeg. En: de geur heeft voor mij een hoog androgyn karakter.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
(untitled) is niet alleen groen gekleurd, maar ruikt ook ongekend groen. Dat komt voornamelijk op conto van galbanum (tekening), een hars met een ongekende groene, beetje bittere frisheid plus een zwoel balsemachtig fond. Lekker. Heerlijk. Voor deze explosie van start gaat, eerst even een lichte noot van oranjebloesem.
Om dit groen iets bitter-zoeter en leerachtig te maken werd mastiek toegevoegd. Voor de bloemige noot staat jasmijn garant (die altijd mooi samengaat met galbanum). De afronding met witte musk is zacht, zalvend, zwoel maar maakt de totaalcompositie van (untitled) niet minder groen. Zou dat door de wierook komen?
RUIK & VERGELIJK
Zing met z’n allen mee: ‘In het groene, groene, groene, parfum, parfumland daar ruiken de geuren helemaal niet parmant, want de een die ruikt naar groen, groen, groener gras en de ander naar galbanum…’
Oud groen:
Balmain Vent Vert (1945)
Carven Ma Griffe (1945)
Groene geuren waarop (untiteld) is geïnspireerd:
Lancôme Ô (1969)
Chanel N°19 (1970)
Givenchy III (1970)
Dior Diorella (1972)
Estée Lauder Alliage (1972)
Estée Lauder Private Collection (1973)
Yves Saint Laurent Eau Libre (1975)
Sisley Eau de Campagne (1975)
Nieuw groen:
Mona di Oiro Amyitis (2008)
Issey Miyake A Scent (2009)
GEURENGOEROE 