HOE GROEN WAS MIJN ABSINT TOCH!
Jaar van lancering: 2007
Laatst bijgewerkt: 12/03/10
Neus: Sidonie Lancesseur of Calice Becker
Schilders, dichters, courtisanes, types met blauw bloed in hun aderen en ander hip volk (en pechvogels) raakten eind 19de eeuw in de ban van een nieuw hip drankje: absint. Het was in 1805 ontwikkeld door Henri-Louis Pernod (ja, die van het gelijknamige aperitief) op basis van anijs, venkel, melisse, kruiden en… alsem.
Waarom nuttigden ze het? Net als het toen erg popi-jopi opium, zou het je al hallucinerende brengen naar andere werelden dankzij thujon (de narcotiserende stof van nature aanwezig in alsem). Het veronderstelde effect: meer creatieve inspiratie. Het waarlijke effect: totale dronkenschap, want de ‘groene fee’ – bijnaam voor absint – kenmerkte zich vooral door ‘haar’ hoge alcoholpercentage.
To name a few: Charles Baudelaire, Guy de Maupassant, Oscar Wilde, Vincent van Gogh. Van iets latere datum: Ernest Hemingway. Van iets recentere datum: Marilyn Manson (die zelfs een eigen variatie heeft gebrouwen – Mansinthe). En dit alles past perfect in de decadente en met literaire verwijzingen gevulde wereld die Kilian Henessy met zijn exclusieve geuren wil oproepen (zie geurengoeroe afdeling Niche).
Twee in zijn collectie zijn ‘typical male’: Straight to Heaven en A Taste of Heaven en die vallen weer in de categorie The Artificial Paradises for Men. De geur krijgt als toevoeging ‘absinte verte’ mee. Dat zegt dus genoeg. Alleen… ik ruik toch wat anders, iets wat heel vertrouwd is en door heel mannen en vrouwen – van de sullige soul tot de savy snob – als aangenaam en vertrouwd wordt ervaren.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Want hoe vaak ik ook aan A Taste of Heaven ruik, ik ruik geen bittergroen alsem. De alles overheersende indruk is en blijft voor mij lavendel. Ook wel logisch als je de ‘partituur’ leest en de gebruikte hoeveelheden. Weliswaar een lavendel die erg zoet is (door amber, vanille en tonkaboon). De andere opgegeven ingrediënten… ik neem ze niet echt waar. Nou vooruit, de patchoeli ‘op het eind’.
Dit are you supposed to inhale: bergamot uit Calabrië (350), Bourbongeranium (20), oranjebloesem (5), Turkse roos (idem), absint (idem), Barreme-lavendel (80), Abrialis-lavendel (300), groene lavendel-absolute (100), lavendel-concrète (20), Indonesische patchoeli (10), eikenmos (idem), costushout (idem), ‘ambrarome’ (10), vanille (50), tonkaboon (25).
RUIK & VERGELIJK
In de loop der eeuwen zijn ‘tig’ lavendelgeuren gemaakt. Van simpel en plain – te koop op die gezellige markten in de Provence – tot high end. Wat het laatste betreft, onderstaande geur is voor mij toch een van de mooiste lavendelcreaties omdat de neus dit ‘frisgewassen’ kruid omringd met de vochtige aarde na een regenbui die de mistral in de Provence to ‘rust’ dwingt.
Annick Goutal Eau de Lavande (1981)
GEURENGOEROE 