GEURENGOEROE

EEN ROMANTISCHE, BETOVERENDE,

SENSUELE REIS MET AANZWELLENDE WARMTE

WAARIN HET VERLANGEN STEEDS GROTER WORDT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 11/03/10

Neus: onbekend

Is het de naam van een vrouw, of van een geheimzinnige plaats? Niet dus, want google je Nohiba, dan kom je direct bij deze geur terecht. Het betreft dus een fantastienaam die je moet vervoeren naar oorden waar het beleven van sensuele verlangens in een boudoirachtige setting als de gewoonste zaak van de wereld wordt beschouwd. Het betreft natuurlijk een fantasiewereld die door westerlingen meestal wordt geassocieerd met de Oriënt, waar ‘we’ voor het eerst kennis mee maakten tijdens de kruistochten naar het Beloofde Land. We dachten er toen een primitief en ongemanierd volk aan te treffen. Maar wat moet de schok groot geweest zijn, toen bleek dat de kruisridders terecht kwamen in een uiterst verfijnde cultuur waar de zon altijd scheen, elke dag vol kleuren, elke nacht vol sterren en de lucht vol onbekende, aangename geuren was… die door de Arabieren zelfs al in de meest fantasievolle parfums kon worden vastgehouden.

Logisch dat de wereld van het Nabije en Verre Oosten een dankbare inspiratiebron is voor parfumeurs en ontwerpers. Er is zelfs een parfumfamilie naar vernoemd: oosterse geuren waarin Nohiba honderd procent thuishoort. De geur wordt door E. Coudray omschreven als ‘een romantische, betoverende, sensuele reis met een aanzwellende warmte waarin het verlangen steeds groter wordt’… over parfumcliché’s gesproken. Nog iets: volgens sommige bronnen is deze geur een re-issue van de gelijknamige geur uit 1929 (zegt mijn ‘inventaris’ ook).

En nog iets: E. Coudray is een van de oudste huizen in de branche (anno 1822) en werd door de familie in 1992 verkocht aan nog zo’n oud, bijna vergeten parfumhuis: L.T. Piver (anno 1774). Die heeft trouwens wel grote schoonmaak gehouden. De tuttige en ‘getierelantijde’ belle epoque-versieringen zijn grotendeels verdwenen. En ook veel geuren, waaronder mijn favorieten: Camélia Bleu (1946) en Givrine (1951).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooie geur, kwalitatief goede ingrediënten en ook heel prettig – ruik je de laatste jaren niet vaak – weer eens een oosterse geur met nadruk op kruidige warmte in plaats van de beproefde amber-vanille-achtige nasleep. Nohiba is in feite heel klassiek. Heel even een lichte toets van citroen en bergamot die door roze peper en koriander direct de weg wijst, via het hart van roos, ylang-ylang, jasmijn en anjer (ruik je zo prettig hier in combinatie met kruidnagel) naar de Oriënt ‘in de basis’. Opgeroepen door een volle dosis patchoeli (ruik je ook goed), sandel- en cederhout en witte musk.

RUIK & VERGELIJK

Het verschijnen van de (gekuiste!) versie in de 18de eeuw van de vertellingen van duizend-en-één-nacht, versterkt het clichébeeld dat westerlingen van het Nabije en Verre Oosten hebben. Kort door de bocht: het leven is er verdomde gezellig en losbandig onder een zwoele zon in een harem waar goddelijke gevormde slavinnen de sensuele spanning opvoeren door het verspreiden van de meest ‘liederlijke’ parfums… Ook onderstaande klassiekers bejubelen deze zinnelijke weelde. Niet door een sterke vanille-musk-basis, maar door nadruk op kruiden, harsen, amber en patchoeli.

Lancôme Magie Noire (1978)
Estée Lauder Cinnabar (1978)
Dior Dioressence (1979)