OUDE NAAM, NIEUWE GEUR:
VIS-A-VIS VISA
Jaar van (her)lancering: 1957, 2007
Laatst aangepast: 04/01/10
Neus: Aurélien Guichard
Er zijn parfums waarvan je hoopt dat je ze ooit nog in de originele samenstelling mag ruiken. Visa bijvoorbeeld. Dit parfumpartituur werd samengesteld door de legendarische neus Jean Carles (1892-1966), ook verantwoordelijk voor het ‘parfums de p****’ Tabu van Dana uit 1932 en twee andere klassiekers: Schiaparelli’s Shocking (1937) en Ma Griffe (1946, binnenkort weer in de vintageversie verkrijgbaar) van Carven. Pure parfumfans die de 1957-versie van Visa hebben geroken, roemen allemaal de straffe combinatie van groene aldehyden en animale noten. Visa is de eerste geur binnen het Robert Piguet-assortiment die geen link heeft met de originele receptuur. Er is gekozen voor een smaak erg van nu: een fruitig-zoete gourmandcompositie. Bij opening neem je direct een echo waar van Thierry Muglers Angel uit1992.
Het moet gezegd: Visa is niet plat en vol van snoepjes zoals zoveel recente popi-jopi-parfums. Het heeft een vintage-sierlijkheid die doet denken aan Femme (1944) van Rochas door de goed geslaagde mix van fruitige en balsamachtige noten op basis van vanille en een cocosnootsensatie. Even terzijde: knap van Robert Piguet en zijn ‘erfgenamen’ om zulke eigenzinnige namen te bedenken voor hun geuren – zeker voor die tijd! Bandit (1944), Fracas (1949), Futur (1967) en Visa. Ze maken direct nieuwsgierig en je weet – kan haast niet anders – dat je met bijzondere geuren vandoen hebt. Dit zei Robert Piguet bij de lancering (en de nieuwe eigenaren zijn het er nog steeds mee eens) over de gebruikster van Visa: ‘a sophisticated woman that travels the world but never gets lost in the crowd. Her signature fragrance is reminiscent of all the places she visits and sights she sees’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Visa opent met ‘wijngaardperzik’, bergamot, mandarijn en peer omwikkeld door een zoet-suikerige noot – denk suikerspin – en vioolblad. De toon is gezet. Het hart is een abstract idee van een bloemenboeket opgeroepen door roos, ylang-ylang (foto) en oranjebloesem ‘zoet-warm’ gemaakt door strobloem (immortelle). De basis maakt duidelijk het een neo-chypre is: patchoeli, vetiver en sandelhout. Eikenmos wordt ook vermeld, maar is zeer moeilijk te ruiken als zodanig, door de zoete ‘overval’ van vanille en benzoïne. Ook wordt een leerachtige noot opgegeven, maar die wil mijn neus eveneens door de zoete ‘overval’ maar niet herkennen.
RUIK & VERGELIJK
Neo-chypres verschillen van de klassieke chypres door het ontbreken van eikenmos in de basis. Dit heerlijke donkere ingrediënt – geeft aan geuren een donkergroene bossensatie – mag wegens kans op huidirritatie nog maar in zeer kleine hoeveelheden gebruikt worden. Dus laten parfumhuizen het maar helemaal achterwege. Het ‘gedroomde’ alternatief, waar trouwens niet iedereen het mee eens is: een basis van patchoeli, vetiver en vanille.
Tom Ford White Patchouli (2008)
Guerlain – Les Elixirs Charnels – Chypre Fatal (2008)
Lancôme Hypnôses Senses (2009)
Ook een neo-chypre maar dan in de basis opgeroepen met peper en iris!
Chanel – Les Exclusifs – Rue Cambon (2007)
GEURENGOEROE 