VROUWELIJKE ZACHTHEID
RESOLUTE CHIC
Laatst aangepast: 18/08/09
Jaar van lancering: 1957, 2007
Neus: Ernest Shiftan/Françoise Donche (ism Givaudan)
Flaconontwerp: Pablo Reinoso (nieuwe flacon)
Dat waren nog eens overzichtelijke tijden in de parfumerie voor personeel en clientèle in 1957. Toen verschenen in het prestigesegment slechts tien geuren – waaronder twee van Hubert de Givenchy. 50 jaar later is het jaarlijkse aanbod bijna vertienvoudigd. En Givenchy doet met hartelust mee. In 2007 verscheen een nieuwe variatie op Amarige (1991) en een fluwelen versie van Very Irrésistible (2003).
Plus: een nieuw Harvest-trio en – om het vijftigjarig parfumjublileum van Maison Givenchy te vieren verschijnen onder de naam Les Mythiques heredities van tien bijna niet meer geroken Givenchy-geuren. Ook de eerste twee. Dat laatste is erg leuk voor de vintage parfumfanaat. Want je kunt niet ontkennen dat deze twee ‘oldies’ echt opvallen.
Of beter gezegd, niet opvallen door hun vanzelfsprekende strak-klassieke opbouw en resolute chic. Eigenlijk willen L’Interdit en Le De niet imponeren en verbijsteren. Ze willen gewoon ‘zowel vrouwen als mannen een noot van een elegance, plezier en raffinement schenken’ – het parfumleitmotief van Hubert de Givenchy. Le De is nooit een parfum van grote getallen geweest. Het werd gefabriceerd in een klein kantoor (beschikbaar gesteld door collega Balenciaga) met een budget van 6000 dollar (toenmalige koers) en was alleen bedoeld voor de vaste coutureklanten. De naam is een chique knipoog naar het ‘adelijke’ tussenvoegsel tussen de voor- en achternaam van de couturier.
En Le De is altijd in de schaduw van zijn ‘flanker’ blijven bestaan, en nooit helemaal verdwenen: slechts verkocht in department stores in Parijs, Londen en New York. Dat maakt de geur niet minder boeiend, of juist meer. Wat je ruikt, is volgens Françoise Donche – hoofd parfumontwikkeling bij Givenchy – de kwintessens van Franse smaak en de niet meer bestaande Parijse couturewereld van de jaren vijftig en zestig. Verfijnde eenvoud maar op en top aristocratisch (door de buitenwereld verward met arrogant) zonder er mee te koop lopen.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Le De wordt omschreven als een ‘verbijsterend originele geur’. Valt wat voor te zeggen. Dat slaat vooral op de opening: het onschuldige en tegelijkertijd duidelijk aanwezige lelietje-van-dalen vermengd met pittig koriander – goed in je opnemen als je de geur opent, ogen sluiten en je ruikt het! Dat slaat vooral op de zijdezachte basis met zijn rokerige ‘bij-effect’ van wierook verzacht door romig sandelhout, maar wel ‘houtig’ door vetiver. En in hart cirkelen om elkaar heen de geuren van sambacjasmijn (waarvan vooral de animale noot lijkt versterkt), jasmijn, Bulgaarse roos en centifoliaroos.
Ik neem aan, dat originele versie voller en sterker is geweest. Maar de nieuwe versie blijft ook boeien door – zoals reeds gezegd – de mooie basis. Beeld dat in me opkomt: zijde besprenkeld met wierookharsdruppels en in de verte de echo van het bloemige hart van Le De.
RUIK & VERGELIJK
Wierook in vrouwengeuren, kom je niet veel en in al te grote dosis tegen. De reden: te overweldigend, bijna verstikkend. Een vooroordeel. Want wierook is niet alleen wat je ruikt in kerken en tempels. Kan ook zoet-rokerig zijn en zich gedragen als die oude rockstampershit van Deep Purple: ‘smoke on the water, fire in the sky…’ Warm, oosters maar anders dan de zachte, voluptueuze amber-musk-vanille-combinatie. Ook opvallend: volle wierookgeuren zijn niet echt populair. Zeker niet in de ketenparfumerie. Echt iets voor de liefhebster! Waarvan getuigen:
Giorgio Armani Mania (2000)
Yves Saint Laurent Nu (2001)
Roberto Cavalli Oro (2005)
Kenzo Flower Oriental (2005)
GEURENGOEROE 