ODE OP DE VRIJHEID
VROUWELIJKE ELEGANTIE
VOOR VROUWEN ROMANTISCH VAN HART EN ZIEL
Jaar van lancering: 1948
Laatst bijgewerkt: 20/06/09
Neus: Francis Fabron
Model: Carmen Maria Hillestad, Audrey Marnay, Chrystèle Saint-Louis Augustin, Elise Crombez
Flaconontwerp: Marc Lalique
Fotografie: veelal onbekend
Volgens verhalen gaat iedere drie seconden ergens ter wereld een flacon van L’Air du Temps over de toonbank. Dit succes hadden couturière Nina Ricci (1883-1970) en haar zoon Robert (1905-1988, die zich met vooral met de parfumbusiness van huize Ricci bezighield) niet voorzien, want L’Air du Temps was een van de vele ‘vredesgeurtjes’ die vlak na de Tweede Oorlog verschenen.
Waarom deze geur nu juist is uitgegroeid tot een mondiaal succes – in tegenstelling tot Schiaparelli’s Le Roy Soleil en Patou’s L’Heure Attendue, beide uit 1946 – heeft ongetwijfeld met de poëtische interpretatie van het thema te maken: twee gestyleerde, elkaar liefkozende vredesduiven die op de door Marc Lalique ontworpen flacon – in 1999 in Frankrijk uitgeroepen tot Flacon van de Eeuw – de dop sieren.
Tot aan het vijftigjarig jubileum zien we dat L’Air du Temps zich wat presentatie betreft naadloos zich aan de heersende trends weet aan te passen – zoals de door David Hamilton gemaakte over-romantische foto’s in de jaren zeventig. Daarna neemt, door het enorme en snel wisselende aanbod van een nieuwe generatie geuren, de belangstelling af. Het feestjaar 1998 is dan ook het moment voor het couturehuis zich op een meer moderne koers (zoals de advertentie waar de geur zich als een beschermengel in de ondergrondse metro aankondigt) te richten.
Het doel: een jonge generatie warm maken voor deze couture-klassieker. En niet alleen met hipperdehip fotografie. Het parfum zelf krijgt nieuwe variaties, zoals in 2004 met Love Fills L’Air du Temps – met een nadruk op het onschuldige lelietje-van-dalen.
In 2007 heet de variatie Eau du Temps – inderdaad een lichtere versie. De vormgeving werd eveneens hipper dan hip gemaakt: zoals een limited edition van de beroemde, door Lalique ontworpen colombes-flacon: voor de gelegenheid in een bad met zwarte verf gestopt.
Het nieuwe feestjaar 2008, is geen aanleiding geweest om groots uit te pakken. Zelfs op de homesite van Nina Ricci was er weinig van te merken. Zelfs de limited edition van dat jaar – een lichtgroen gevederde flacon geïnspireerd op een jurk uit de zomercollectie – wordt niet vermeld.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
L’Air du Temps is een bloemenparfum dat ondanks zijn hoge concentratie aan ‘volle’ bloemen toch een aangenaam licht en sierlijk karakter behoudt. De geur kent dertig bestanddelen waarvan slechts een aantal niet geheim worden gehouden.
De top is klassiek-fris: citroen uit Sicilië en bergamot uit Calabrië. In het hart komen bloemen tot leven geplukt in dé parfumstad van Frankrijk: Grasse – jasmijn, gardenia, roos en anjer. De basis maakt door een evenwichtige mix van sandelhout, kruidnagel, zwarte peper en bourbonvanille L’Air du Temps zacht en gekruid tegelijkertijd.
Let op: boze tongen beweren dat de geur geleidelijk steeds meer van zijn krachtige bloemenweelde heeft verloren. Maar dat kun je van zoveel andere klassiekers zeggen. Is niet alleen een kwestie van ‘bezuinigen’ maar ook van Europese regelgeving die een aantal ingrediënten (zoals dierlijke) heeft verboden en andere tot een minimum hoeveelheid heeft beperkt vanwege kans op huidirritatie.
Maar het is ook waar dat de kenmerkende ‘overweldigende’ combinatie van de zoete gardenia en kruidige anjer meer naar de achtergrond lijkt verdwenen.
RUIK & VERGELIJK
Elk couturehuis kent een parfum waarmee het wereldberoemd is geworden. Door de huidige verjongingskuur alleen dreigen deze een beetje uit zicht te raken. Sterker, sommige evergreens van couturehuizen zijn – bijna – uit de parfumerie verdwenen. En dat is jammer want deze golden oldies hebben hun status niet alleen te danken aan hun naam, hun uitstraling maar toch ook zeker aan hun onderscheidende karakter. Hier nog een aantal eigenzinnige coutureklassiekers.
Chanel Nº5 (1921)
Patou Joy (1935)
Rochas Femme (1945)
Balmain Vent Vert (1945)
Robert Piguet Bandit (1945)
Dior Miss Dior (1947)
Givenchy L’Interdit (1957)
Grès Cabochard (1959)
GEURENGOEROE 