GEURENGOEROE

WAT EEN VROUW EEN VROUW MAAKT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 19/10/12

Neus: Jacques Cavallier, Olivier Cresp, Marie Salamagne

Model: (onze) Yfke Sturm

Art director: onbekend

Fotografie: onbekend

Flaconontwerp: Tsé&Tsé

Toen ik dit pakketje van Yves Rocher kreeg, hoopte ik dat het een uitbreiding zou zijn van de Secrets d’Essences-lijn. Een ode op patchoelie, de essentie van musk. Zou leuk zijn. Niet dus. Wel een geur die qua presentatie gebruik maakt van een vraag waar het in de parfumerie nog steeds om schijnt te draaien: het definiëren van vrouwelijkheid.

Voor Yves Rocher staat het voor ‘pure schoonheid in al haar facetten, voor uitstraling, emotie en een gulle lach en een stralende verschijning. Dat is wat een vrouw een vrouw maakt, geraffineerd en vol diepe emoties’. Nu snel verder naar het rijk der poëzie.

Ze is als ‘een zonnestraal en een wolkensluier. Schaduw en licht, zon en regen tegelijk…’ Tja, ik vraag me af: wil de vrouw dit nog  horen in combinatie met parfum. Maar gelukkig, al deze clichés hebben wel geleid tot een uniek parfum. Zegt Yves Rocher: So Elixir. Beetje vreemde naam, alsof het een karaktereigenschap of gemoedstoestand betreft. I am so elixier, I feel so elixir… Werkt wel als je het vaker herhaalt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Om So Elixir als uniek te omschrijven, vind ik lichtelijk overdreven. In zijn soort is het een goed parfum. Je ruikt de kwaliteit van de ingrediënten. Wat vooral opvalt is de nadruk op tonkaboon (foto): zoet, koekjes, amandel, ‘banketbakkerij’-achtig die de bloemen in de geuren als het ware verwarmen.

Maar eerst is er de fris-bloemige opening met bergamot uit Calabrië. Deze vrucht ‘zo zoet als een nostalgisch desert’ mag in geen enkel parfum ontbreken, zegt Yves Rocher. Vervolgens is het de beproefde bloemencombi van sambacjasmijn en damascusroos. De eerste fris-helder met zwoele nasleep, de tweede bloem-zoetig en vrouwelijk.

De charme van So Elixir schuilt hem in de afronding: een elegante en diepe vermenging van patchoeli, cederhout, wierook en natuurlijk tonkaboon. Net zoals de Secrets d’Essences-serie kan ook So Elixir met gemak de vergelijking doorstaan met geuren uit het masstige-segment. Zeg maar de Diors, de Givenchy’s en de Lauders.

In 2010 verscheen een eau de toilette-versie samengesteld door hetzelfde neustrio waarin de nadruk meer wordt gelegd op de frisheid en minder op de opulente bloemen en gourmandnoten. Dat ruik je direct in de opening: een extra golf van bergamot gecombineerd met opbeurend roze peperkorrel nemen rustig de tijd om vervolgens het hart te laten opbloeien.

Zijn dezelfde bloemen als in de eau de parfum, maar nu meer bescheiden hun zoet-bloemige nuances verspreidend. Maar het meeste werk zat in de basis. Het gewicht werd verlegd van tonkaboon naar patchoeli. Waardoor So Elixir minder eetbaar wordt, meer klassiek.

RUIK & VERGELIJK

Vrouwelijk, supervrouwelijk, übervrouwelijk… De parfumindustrie denkt dat dit de weg is naar de neus van de vrouw. Hoe meer je de vrouw bevestigt in haar vrouw zijn, hoe meer ze geniet van het parfum. Zou het waar zijn? Hieronder nog vier geuren die vrouwelijkheid in alle glorie huldigen. Twee klassiekers en twee die de potentie hebben nieuwe klassiekers te worden.

Givenchy Organza (1997)
Dior J’Adore (1999)
Estée Lauder Sensuous (2008)
Lancôme Hypnôse Senses (2009)