EEN WOEST NATUURGEBIED OP L’ILE DE RE
Jaar van lancering: 2000
Laatst bijgewerkt: 02/07/09
Neus: Annick Goutal, Isabelle Doyen
Toen ik voor het eerst de naam hoorde, dacht ik: ‘mooi, stoer’ en op een andere manier spelend met de mannelijke cliché’s: trots water. Maar diegene die het tegen mij zei, verkeerde in de veronderstelling dat Annick Goutal het Franse woord ‘fier’ (trots) als inspiratiebron had genomen. Niet dus. De ‘ware’ betekenis roept ook een mooi, stoer-romantisch beeld op. Het is namelijk de naam van een kleine baai (volle naam Fier d’Ars) op het noordelijke gedeelte van het eiland L’île de Ré – beroemd om zijn zeezoutcultuur – in de Atlantische Oceaan gelegen tegenover een eiland met een nog roemvoller weerklank: La Rochelle. In deze wilde en moerasachtige omgeving verbleef de man van Annick Goutal graag.
Deze geur is dan ook een interpretatie van hoe Goutal deze streek als geur zag. Het is haar laatste bijdrage (uitgewerkt en verfijnd door Isabelle Doyen). En het is opvallend: Eau du Fier is precies wat je verwacht van een nichemerk: een geur die niet de parfumtrends volgt, maar zet. Of nog beter: er boven verheven is. En dat doet dit ‘trotse water’. Het verbaast en is uitgesproken, en dat wil niet zeggen dat het overweldigend en alomtegenwoordig ‘ruikt’. Uitgesprokenheid kan zich ook subtiel manifesteren.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
De eerste indruk van Eau du Fier: rokerig, heel rokerig die bij verdere ontwikkeling zoete noten prijsgeeft. Dat rokerige idee wordt opgeroepen door een ruime dosis Chinese thee (we vermoeden lapsang souchong) gecombineerd met berkenschors: het oude, klassieke basisingrediënt van leergeuren. Langzaam maar zeker voegen zich hierbij de zoete noten van osmanthus (met zijn pruim- en rozijntoets) en oranjebloesem die mooi blenden met de donkere elegantie van kruidnagel. Het geeft aan Eau du Fier een heldere toets die je in eerste instantie niet waarneemt.
Wat de geur pas echt interessant maakt, is de toevoeging van fleur de sel. Hier bestaat niet echt een Nederlands woord voor, maar je kunt het omschrijven als zoutkristallen (die zich op het strand van Fier d’Ars vormen) en een mooie vertaling zijn van de zilte wind die daarover waait. Zoals gezegd interessant, maar het is de vraag of je dit werkelijk ruikt of ook denkt te ruiken als je weet dat het in de geur is verwerkt.
RUIK & VERGELIJK
Wil je een zelfde rokerige, ‘droge’ geur ervaren, dan moet je ruiken aan:
Bvlgari Black (1999)
GEURENGOEROE 