EEN BLOEMENGEUR ‘S NACHTS OPBLOEIEND TOT PERFECTIE
Laatst aangepast: 28/06/08
Jaar van lancering: 2004
Neus: Daniela Andrier
‘Mag het ietsje minder!’ Was mijn reactie toen Giorgio Armani in 2004 zijn Privé-parfumlijn presenteerde, genoemd naar zijn haute couture-lijn. Na het goed in me opnemen van het kwartet – duurde een paar maanden – dacht ik: ‘Ietsje meer!’
Want Pierre de Lune, Ambre Soie, Bois d’Encens en Eau de Jade – die elk een klassiek geurconcept modernistisch benaderen- maakt nieuwsgierig naar meer. Inmiddels heeft Armani hieraan gehoor gegeven met Cuir Améthyste en Eclat de Jasmin beide uit 2006. En inmiddels nog meer en nog meer. Waarvan veel op deze blog zijn besproken. Pierre de Lune. Mooie naam, de fantasie neemt direct een loopje met je… zie de maan schijnt door de bomen! En aan welke kleur denk je dan? Ik aan geel, aan de maan die als een nachtelijke zon de aarde verlicht.
En aan welke bloem denk je dan? Ik aan die prachtige, vederlichte, zonnige en gepluimde mimosabloesem met haar intens-zonnige, houtachtige ‘gele geur’ met groene accenten. Giorgio Armani wellicht ook, het maakt van Pierre de Lune een exceptioneel – zeg ik niet vaak – indringend parfum perfect voor winterse maanden als je verlangt naar de geur van hoogzomer als de nacht is gevallen. Maar ook lekker en aangenaam tijdens het warme seizoen als de gloedvolle maan schijnt over een wilt ‘aards’ en ‘droog’ landschap.
By the way: wil je meer weten over het hoe en waarom van Armani’s Privé-collectie, kijk dan naar de geurbeschrijvingen uit deze serie op deze blog.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Het uitgangspunt van de Armani Privé-lijn: met zo weinig mogelijk ingrediënten het maximale oproepen. En dat doet Pierre de Lune. Het is een volbloemig parfum op basis van mimosa (foto). En die ruikt geel, vol, romig, honingachtig, zonnig. Hieraan toegevoegd een synthetisch ingrediënt, belambre. Met een beetje fantasie weet je wat dat betekent: de minerale ruw- en puurheid van amber verzacht met een fluweelaccent.
En die wordt versterkt door – en dat ruik je goed – de poederachtige en aardse allure van iris en de zoete zachtheid van viooltje uit Florence.
RUIK & VERGELIJK
Misschien een rare vergelijking, maar Pierre de Lune doet me denken aan een geur bijna ook niet in woorden te vangen; Orio van Mona di Orio (2006). Je ruikt dezelfde ondefinieerbare verfijning terwijl in Orio geen mimosa te bekennen is. De enige overeenkomst: misschien de amber-houtachtige finish die het bloemengeheel zo’n mooie ‘droge’ totaalstructuur geeft. Wil je de essentie van zonnig mimosa vergelijken, probeer dan ook:
Annick Goutal Eau de Charlotte (1982)
Guerlain Champs-Elysées (1996)
Kenzo Summer by Kenzo (2005)
Givenchy – Récolte – Amarige 2005 (2006)
Givenchy – Récolte – Amarige 2007 (2008)
GEURENGOEROE 